Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011

Όταν ο Ίστγουντ παραδίδει μαθήματα...


Πραγματικά τι μπορείς να πεις γι’ αυτό το νέο αριστούργημα του Κλιντ Ίστγουντ; Τι μπορείς να πεις γι’ αυτόν τον «αιώνιο» έφηβο της μεγάλης οθόνης που έβαλε πλώρη για να μας κατακτήσει και ως σκηνοθέτης και πράγματι το καταφέρνει με χαρακτηριστική άνεση…   


Αυτή τη φορά τα λόγια είναι περιττά, αφού αφ’ ενός η σύλληψη είναι ευφυέστατη, αφ’ ετέρου η μαεστρία με την οποία ξετυλίγεται η πλοκή μοιάζει να ακολουθεί έναν… σχεδόν θεόσταλτο ρυθμό. Ένας εκπληκτικά δοσμένος συνδυασμός από τον Κλιντ Ίστγουντ που σε παρασέρνει σ’ ένα ταξίδι ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, ανάμεσα σ’ αυτό που βλέπουμε κι αυτό που φανταζόμαστε πως θα είναι, σ’ αυτό που ζούμε και σ’ αυτό που φοβόμαστε να γνωρίσουμε… Πραγματικά είναι πολλά τα ερωτήματα που συνδέουν τον άνθρωπο με τη βαθύτερη, την άγνωστη πτυχή, της ανθρώπινης φύσης του. Και οι απαντήσεις είναι πολύ καλά κρυμμένες. Ή μάλλον έτσι νομίζουμε, μέχρι να καταλάβουμε ότι δεν ψάχναμε στο σωστό μέρος…

Εδώ, η ιστορία είναι απλή. Τρεις διαφορετικές ζωές, τρεις άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους θα συναντηθούν στην προσπάθειά τους να λύσουν το μεγάλο μυστήριο που έφερε μπροστά τους η ίδια η μοίρα. Ο αμερικάνος Τζορτζ  (Ματ Ντέιμον) έχει ένα σπάνιο χάρισμα με τη μεταθανάτια ζωή. H Μαρί (Σελίλ Ντε Φρανς), δημοσιογράφος στη Γαλλία, θα βιώσει μία συγκλονιστική εμπειρία, όταν ένα τραγικό γεγονός θα τη φέρει αντιμέτωπη με τον ίδιο το θάνατο, κάτι που μεταβάλλει μια για πάντα τις ισορροπίες στην πραγματικότητά της. Ο Λονδρέζος μαθητής Μάρκους (Φράνκι Μακλάρεν / Τζορτζ Μακλάρεν) χάνει το πιο κοντινό του πρόσωπο και αναζητά απεγνωσμένα απαντήσεις.

Και οι τρεις τους θα συνδεθούν μοιραία, για να γίνουν συνοδοιπόροι σε μία περιπέτεια που θα αλλάξει για πάντα της ζωές τους. Σ’ έναν αγώνα στον οποίο δεν γνωρίζουν ποιος είναι ο αντίπαλος, δεν έχουν ιδέα αν υπάρχουν κανόνες, δεν γνωρίζουν αν θα φτάσουν ποτέ στη γραμμή του τερματισμού. Σ’ αυτό τον αγώνα οι λέξεις δεν έχουν πια την ίδια σημασία. Κατάρα κι ευλογία, δύο εκ διαμέτρου αντίθετοι δρόμοι διασταυρώνονται στο κοινό μονοπάτι που οδηγεί στη μία και μοναδική αλήθεια. Είναι όμως μία; Υπάρχει άραγε μία αλήθεια ικανή να δώσει τις απαντήσεις που χρειάζονται και οι τρεις τους; Και τελικά, είναι αυτή η αλήθεια ο αυτοσκοπός τους ή είναι κάτι περισσότερο αυτό που θέλουν να ανακαλύψουν για τον εαυτό τους; Έτσι κι αλλιώς, δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν. Εξάλλου, εκείνο που μετράει όταν χάνεις κάθε σημείο αναφοράς σου σ’ αυτή τη ζωή, είναι η θέλησή σου να αποκτήσεις καινούρια...  

Ο Κλιντ Ίστγουντ δοκιμάζει για άλλη μια φορά να αγγίξει τις καρδιές μας. Αυτή τη φορά η ρεαλιστική πραγματικότητα δεν γίνεται η αφορμή για εμβάθυνση στα κοινωνικά προβλήματα από μία υπεύθυνη, πιο «ανθρώπινη» οπτική γωνία, ούτε χρησιμοποιείται ως καθρέφτης για να αναδειχθούν υψηλές κοινωνικές αξίες που τόσο λείπουν (ή εμείς δεν είμαστε σε θέση να τις δούμε) από την καθημερινότητά μας. Σ’ αυτήν την περίπτωση το τόλμημα του πάλαι ποτέ «Dirty Harry» είναι ακόμα πιο γενναίο. Το μεταφυσικό στοιχείο δεν υπερυψώνεται σαν κάτι μαγικό και ξεκομμένο από την έννοια «άνθρωπος», αλλά αναδεικνύεται μέσα από αυτήν, γίνεται ένα μαζί της, και δίνει την ευκαιρία σε όλους εμάς να καταλάβουμε πολλά για το ποιες είναι αληθινά οι δυνατότητές μας… Αυτές που είναι κρυμμένες, ή μάλλον καλύτερα, αυτές που εμείς δεν ψάχνουμε σωστά προκειμένου να τις βρούμε…

Ματ Ντέιμον (πλάνο από την ταινία)

Η ατμόσφαιρα περισσεύει σε μία ίσως από τις κορυφαίες δημιουργίες των τελευταίων ετών. Μία δημιουργία που δεν χρησιμοποιεί τη συγκίνηση ως μέσο για να προσελκύσει κόσμο, ούτε αποβλέπει σ’ αυτήν για να σε κάνει να φύγεις δήθεν πιο συναισθηματικός από τις κινηματογραφικές αίθουσες. Αλλά σε κάνει να γνωρίσεις στ’ αλήθεια ποιος είναι ο λόγος που, ως άνθρωπος δεν θα μπορέσεις ποτέ να μείνεις ασυγκίνητος. Με τον Κλιντ Ίστγουντ να βάζει την υπογραφή του στη σκηνοθεσία, την παραγωγή και τη μουσική σύνθεση των σάουντρακ, νομίζω πως ό, τι άλλο και να πω ή θα είναι λίγο, ή απλώς δεν θα είναι αρκετό για να περιγράψει με πιστό τρόπο την έκταση της ποιότητας του Hereafter



On Cinemas!



by Antonio

Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2011

It's the Fighter's time!


Ο χώρος του μποξ αποτελεί εδώ και χρόνια μία από τις καλύτερες πηγές έμπνευσης για τη μεγάλη οθόνη. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που το άθλημα που πρεσβεύει ίσως καλύτερα από κάθε άλλο τη μονομαχία και τον απολύτως προσωπικό αγώνα, χρησιμοποιήθηκε από την κινηματογραφική κάμερα για να μεταδώσει αξίες τις οποίες ίσως ακόμα και η πιο απίθανη περιπέτεια να μην μπορεί να περιγράψει τόσο καλά. Φέτος λοιπόν, τον ρόλο αυτό αναλαμβάνει το "The Fighter"...

Έτσι, από τα κλασικά για το ανδρικό κοινό, «Rocky» με τον Σιλβέστερ Σταλόνε στην πιο δυνατή ερμηνεία της καριέρας του να ενσαρκώνει τον αγώνα ενός ταλαντούχου πυγμάχου που από την αρχή ως το ένδοξο φινάλε της καριέρας του δεν άφησε ποτέ την επιτυχία να δαμάσει το πάθος του για το άθλημα, φτάσαμε στο πολυβραβευμένο Million Dollar Baby, όπου ο Κλιντ Ίστγουντ μαζί με τη Χίλαρι Σουάνκ απέδειξαν σε όλους μας πως είναι να είσαι έτοιμος να θυσιάσεις τα πάντα προκειμένου να πετύχεις το όνειρό σου.

Φέτος, το μποξ τιμάται με κάθε επισημότητα για μία ακόμα φορά. Σε αυτήν την περίπτωση βέβαια, το άθλημα δεν αποτελεί απλώς την πηγή έμπνευσης αλλά παραδίδει εξ ολοκλήρου μία αληθινή ιστορία, που αναδεικνύει αυθεντικά την ανθρώπινη διάσταση του αθλήματος μέσα από τη δραματική περιπέτεια δύο ανδρών, του Μίκι «Άιρις» Γουόρντ και του Ντίκι Έκλουντ. Τα δύο αδέρφια που γεννήθηκαν ποτισμένοι με το «μικρόβιο» της πυγμαχίας, έρχονται αντιμέτωποι με την ίδια τους τη ζωή, καλούμενοι να ξεπεράσουν μία πρόκληση ακόμα μεγαλύτερη από αυτές που είχαν αντιμετωπίσει ως τώρα εντός ρινγκ: την πρόκληση που λέγεται «ζωή». Μοναδική τους διέξοδος το γεγονός ότι έχουν ο ένας τον άλλο. Μία σχέση που τους φέρνει αντιμέτωπους, αλλά και μία σχέση που οφείλουν να διατηρήσουν αναλλοίωτη αν πραγματικά δεν θέλουν να εγκαταλείψουν κάθε ελπίδα για να βγουν νικητές από αυτό το σκληρό ταξίδι στο οποίο είναι συνεπιβάτες...

Υπόθεση:

Το ταξίδι της «ζωής» για τους αδερφούς Ντίκι (Κρίστιαν Μπέιλ) και Μίκι (Μαρκ Γουόλμπεργκ) ήταν το ίδιο το μποξ. Ο Ντίκι, πρώην πετυχημένος μποξέρ και αδιαμφισβήτητος «ήρωας» στην πόλη του, απολαμβάνει τον άτυπο αυτόν  «τίτλο» ζώντας κάθε λεπτό της ζωής του πάνω σ’ όλον αυτόν τον μύθο έχει πλάσει. Ένας «μύθος» που όμως χρησιμοποιείται από τον ίδιο περισσότερο για να ξεφύγει από τους δαίμονές του: μπλεγμένος εδώ και χρόνια με τα ναρκωτικά και το κρακ, την παρανομία  και στιγματισμένος από βίαιες συμπλοκές στις οποίες πρωταγωνίστησε, «κλώτσησε» ο ίδιος μια λαμπρή καριέρα που ανοίγονταν μπροστά του. Μοναδική του αληθινή πηγή ζωής; Να προπονεί τον ετεροθαλή αδερφό του Μίκι, ο οποίος ως ένα νέο όνομα στον χώρο του αθλήματος προσπαθεί να εδραιωθεί στο ανταγωνιστικό σκηνικό του μποξ, μα πάνω απ’ όλα προσπαθεί να «κερδίσει» μια φυσιολογική ζωή μαζί μακριά από κάθε είδους φώτα και επευφημίες, στο πλευρό της Σαρλίν (Έιμι Άνταμς), έχοντας ήδη στο παρελθόν του ένα διαζύγιο και μία μικρή κόρη. Καθοριστικό ρόλο στη σχέση των δύο αδερφών διαδραματίζει η μητέρα τους Άλις (Μελίσα Λίο), η οποία «μεθυσμένη» με τη φήμη και το όνομα του Ντίκι, έχει αναλάβει το «μανατζάρισμα» των αγώνων του Μίκι, χωρίς όμως να λογαριάζει τα πραγματικά «θέλω» του γιου της.

Το πεπρωμένο και των τεσσάρων ενώνεται κι ο καθένας με τις αποφάσεις που θα πάρει είναι υπεύθυνος γι’ αυτό που θα προκαλέσει: Μπορεί η Άλις να καταλάβει ποιες υποχωρήσεις πρέπει να κάνει για την ευτυχία των παιδιών της; Είναι ικανός ο Ντίκι να ξεπεράσει τον εθισμό του στα ναρκωτικά και να κάνει ένα βήμα μπροστά; Είναι τόσο ισχυρή η αγάπη της Σαρλίν για τον Μίκι, έτσι ώστε να τον βοηθήσει να βρει τον πραγματικό εαυτό του; Και τέλος, είναι ο Μίκι αυτός που θα ενώσει την οικογένειά του και θα τη λυτρώσει από αυτό που την διατηρεί και ταυτόχρονα τη σκοτώνει, δηλαδή το μποξ;

Η αληθινή ιστορία λέει:  

O Κρίστιαν Μπείλ ως Ντίκι Έκλουντ
Ο Μίκι «Άιρις» Γουόρντ άρχισε να αγωνίζεται ως επαγγελματίας πυγμάχος το 1985 και μέσα σε μία δεκαετία περίπου έδωσε 51 αγώνες, νίκησε τους 38 (27 νοκ άουτς) κι έχασε μόλις τους 13. Από όλους αυτούς τους αγώνες όμως, περισσότερο μνημονεύονται οι τρεις με αντίπαλο τον Αρτούρο Γκότι. Οι δύο εκ των οποίων καταγράφηκαν ως οι σημαντικότεροι αγώνες στην ιστορία του αθλήματος (στην κατηγορία ελαφριών βαρών). Λίγα χρόνια πριν, ο ετεροθαλής αδερφός του, Ντίκι Έκλουντ, αποτελούσε έναν από τους πιο ταλαντούχους πυγμάχους, έχοντας μάλιστα στην καριέρα του ως αξιοσημείωτη στιγμή το νοκ-αουτ στον Σούγκαρ Ρέι Λέοναρντ…


Αξίζει να σημειωθεί ότι:

Η ταινία "The Fighter" του Ντέιβιντ Ο’ Ράσελ (Three Kings, 1999) αναμένεται να είναι ανάμεσα στους βασικούς διεκδικητές των φετινών Όσκαρ , ειδικά στις ερμηνευτικές κατηγορίες, με τους δύο πρωταγωνιστές να υφίστανται επίπονες σωματικές αλλαγές για τις ανάγκες των ρόλων τους.


Η συνέχεια στα ρινγκ!!! Η προβολές ξεκίνησαν!!!



By Antonio

Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2011

THE TOURIST... ή αλλιώς ο "Τουρίστας"!


Και πάμε βουρ στο… ψητό! Μία ερωτική απογοήτευση ήταν το κίνητρο που ανάγκασε τον Φρανκ (Τζόνι Ντεπ) να πάρει την απόφαση να ταξιδέψει ως τουρίστας στην Ευρώπη και πιο συγκεκριμένα στην Ιταλία. Η μοίρα όμως του επιφύλασσε πολλές, απρόσμενες και κυρίως καθοριστικές για τη ζωή του εκπλήξεις. Για την ακρίβεια η μοίρα του θα συνδεθεί με αυτήν της Ελίζ (Αντζελίνα Τζολί), μία εντυπωσιακή γυναίκα που εσκεμμένα μπαίνει στο δρόμο του. Το ειδύλλιο ανάμεσά τους φουντώνει, παίρνει  διαφορετική τροπή, και τελικά κι οι δυο βρίσκονται άθελά τους αντιμέτωποι με ένα κυνηγητό ζωής και θανάτου...

Μία ταινία δράσης, ταχύτητας αλλά και… μπόλικου μυστηρίου που κορυφώνεται φυσικά από τις ερμηνείες τόσο του Τζόνι Ντεπ, όσο και της Αντζελίνα Τζολί, ερμηνείες μάλιστα που διεκδικούν με τις υποψηφιότητές τους από μία Χρυσή Σφαίρα στον ομώνυμο 68ο φετινό διαγωνισμό για τον  Α’ Ανδρικό και τον Α’ Γυναικείο ρόλο αντίστοιχα. Την ώρα που υπάρχει συμμετοχή και σε τρίτη κατηγορία για την Καλύτερη Ταινία. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ, ο οποίος στο παρελθόν (2006)κέρδισε τις καρδιές σχεδόν όλων των κινηματογραφόφιλων και μη με την εκπληκτική δημιουργία του Οι Ζωές των Άλλων (Das Leben der Anderen).



by Antonio 

Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2011

Για τον άγνωστο x

Δεν έχω τίποτα άλλο
εκτός από την ματωμένη,κόκκινη,ολοκάθαρη μορφή σου στα σεντόνια
μέσα σε ένα φέγγος ονειρικό να μου δείχνει την πορεία
σε ένα δρόμο ολάνοιχτο μα που εγώ ποτέ δεν βλέπω


Έτσι είναι όταν αγαπάς το άυλο,αυτό που δεν υπήρξε ποτέ
στο τέλος μένεις δίχως όνομα κι ο ίδιος
κανένα κέρδος.Ή μήπως κάνω λάθος;


Καλό ταξίδι να χεις στις αναμνήσεις μου.

Nikolina

Πέμπτη 6 Ιανουαρίου 2011

The King's Speech


Ναι, είναι αλήθεια ότι το 2011 αποφάσισε να ξεκινήσει ιδιαιτέρως θερμά τη δραστηριότητά του στα κινηματογραφικά τεκταινόμενα. Πλειάδα από καλές αλλά και… πολύ καλές ταινίες αναμένεται να προβληθούν στη μεγάλη οθόνη, με τους απανταχού ακόρεστους οπαδούς και μη του είδους να αδημονούν να τις απολαύσουν μέχρι το… τελευταίο δευτερόλεπτο.

Ε, όταν λοιπόν ο πολλά υποσχόμενος Τομ Χούπερ (The Damned United, 2009) σκηνοθετεί ένα πολύ δυνατό καστ αποτελεούμενο από τους  Κόλιν Φερθ (A Single Man, 2009), Έλενα Μπόναμ Κάρτερ (Fight Club, 1999/ Sweeney Todd, 2007/ Terminator Salvation, 2008), Τζέφρι Ρας (Elizabeth, 1998/ Shakespeare in Love, 1998/ Pirates of the Caribbean, 2003), Γκάι Πιρς (Memento, 2000/ Hurt Locker, 2008) και Μάικλ Γκαμπόν (Sleepy Hollow, 1999/ Harry Potter/ The Good Shepherd, 2006), το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι εξαιρετικό.

Η δημιουργία του Χούπερ ανοίγει ένα παράθυρο στο παρελθόν και αναλαμβάνει να μας παρουσιάσει την προσωπική ιστορία του βασιλιά Γεωργίου ΣΤ’ της Βρετανίας, από τη θέση του ως Δούκας μέχρι την ανάδειξή του στο ύψιστο αξίωμα του βασιλιά. Μία πρώτα απ’ όλα εστίαση στο ανθρώπινο στοιχείο, στον ατομικό αγώνα που ο καθένας από μας καλείται να δώσει προκειμένου να πετύχει τα όνειρά του, ή έστω τις προσδοκίες που οι άλλοι έχουν θρέφουν γι’ αυτόν, ξεπερνώντας όλα -ακόμα και τα πιο παράξενα- εμπόδια που συναντά μπροστά του. Μια υπέρβαση που ίσως παλαιότερα να φαίνονταν ακόμα και αδιανόητη, τώρα απλώς ανοίγει νέους, πιο διάπλατους δρόμους…

Πιο συγκεκριμένα, ακολουθώντας την παράδοση ταινιών όπως το "The Queen", το "The King's Speech" (Η ομιλία  του βασιλιά) μας μεταφέρει στην καρδιά της ζωής της βρετανικής βασιλικής οικογένειας. O Άλμπερτ, Δούκας του Γιορκ και αρκετά κλειστός χαρακτήρας, ταλαιπωρείται από μια εξουθενωτική δυσκολία στην ομιλία. Ύστερα από ένα δημόσιο σκάνδαλο, ο Άλμπερτ πρέπει να αναλάβει τον θρόνο στη θέση του αδερφού του, Ντέιβιντ (Εδουάρδος Η’). Παρά το πρόβλημά του, η στέψη της 12ης Μαΐου 1936 τον ορίζει ως τον νέο βασιλιά της Μεγάλης Βρετανίας. Η σύζυγός του Ελίζαμπεθ βρίσκει έναν λογοθεραπευτή, τον Λάιονελ Λογκ και έτσι μια σημαντική φιλία γεννιέται ανάμεσα στους δύο άντρες, που δεν διορθώνει απλά την ομιλία του Άλμπερτ αλλά και τον βοηθά να βρει το σθένος να κυβερνήσει ως βασιλιάς. Στη σκιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ο ρόλος του Γεωργίου του ΣΤ’ αναδεικνύεται καθοριστικός για τη συμμετοχή του νησιού της Γηραιάς Αλβιόνας στα τραγικά δρώμενα της εποχής κι ομιλία του στο λαό από έναν τρομακτικό εφιάλτη καλείται τώρα να μετατραπεί σε ένα όνειρο…  


Οι ερμηνείες είναι απλά ένα ρεσιτάλ σε μία ταινία που αναμένεται να συγκινήσει, να ανατριχιάσει, να προκαλέσει ακόμα και γέλιο, αλλά κυρίως να καλλιεργήσει ελπίδα, αυτήν που τόσο αναζητούμε όλοι εμείς κάπου εκεί εξώ, αγνοώντας ότι η ελπίδα βρίσκεται κυρίως μέσα μας.  






By Antonio