ΙΟΥΔΙΘ

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ


...ΙΟΥΔΙΘ
του Χάουαρντ Μπάρκερ
(μετάφραση: Έλση Σακελλαρίδου)

Για έξι (6) μόνο παραστάσεις 3-8 Νοεμβρίου 2010 στο ΜΜΣΤ
Πρεμιέρα: Τετάρτη 3/11/2010, ώρα 21:00.

Η αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία θεάτρου χορού και άλλων τεχνών DameΒlanche, που δραστηριοποιείται στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη από το 1998, παρουσιάζει την παράσταση Ιουδίθ- αποχωρισμός από το σώμα του Howard Barker σε μετάφραση Έλσης Σακελλαρίδου και σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη.

Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε το Δεκέμβρη του 2009 στο Project Space Skouze 3. Μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις στην Αθήνα, συνεχίζει την πορεία του στη Θεσσαλονίκη στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.

Το έργο καθιστά επίκαιρο το ιδεολόγημα της «πίστης»/ πράξης που αποσυντίθεται. Οι ηθοποιοί (ρόλοι) εναλλάσσονται συνεχώς έτσι ώστε το ζητούμενο να μην είναι η ταύτιση, δίνοντας έμφαση σε μια άλλη θεατρικότητα που είναι μέρος της έρευνας μας. Τη διάλυση του χώρου και του χρόνου θα διεγείρουν οθόνες (οπτικοακουστικό υλικό) σε μια διάθεση μετάβασης από την εσωστρέφεια στην εξωστρέφεια. Τίθεται πάντα το ερώτημα και την ίδια στιγμή αμφισβητείται το ιδεολόγημα ενός έθνους, ενός κατακερματισμένου λαού σε μια κοινωνία παγκοσμιοποίησης όπου αμφισβητούνται τα πάντα.

Μετάφραση: Έλση Σακελλαρίδου
Σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη
Δραματουργική επεξεργασία: Χρύσα Καψούλη, Αλέξανδρος Μιστριώτης
Εικαστική Εγκατάσταση - Κοστούμια: Αντώνης Βολανάκης
Video Εγκατάσταση: Αλέξανδρος Μυστριώτης

Σχεδιασμός Φωτισμών: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη

Τους ρόλους ερμηνεύουν:
Ολοφέρνης- Ασσύριος στρατηγός: Απόστολος Φράγκος
Υπηρέτρια- Μία Ιδεολόγος: Michele Valley
Ιουδίθ- Ισραηλίτισσα χήρα: Χρύσα Καψούλη

Θεατρολόγοι- Βοηθοί σκηνοθέτη: Μελίνα Μαρκάκη, Ζωή Ε. Μαντά
Διεύθυνση Παραγωγής: Γιάννης Γκουντάρας
Δημόσιες Σχέσεις: Μαρία Σούμπερτ

Παραγωγή: DameBlanche
Η DameBlanche επιχορηγείται από το ΕΚΕΘΕΧ για την περίοδο 2009- 2010.

Λίγα λόγια για την Ιουδίθ
Πρόκειται για τη γνωστή βιβλική ιστορία της Ιουδίθ και του Ολοφέρνη που αναφέρεται στα Απόκρυφα και που έχει αποτελέσει αγαπημένο θέμα αναπαράστασης στην ιστορία της δυτικής ζωγραφικής.

Ο ίδιος ο συγγραφέας αποκαλύπτει ότι εμπνεύσθηκε για να γράψει το έργο του από τον σχετικό πίνακα της Ιταλίδας αναγεννησιακής ζωγράφου Αρτεμισίας Τζεντιλένσκι, στη ζωή της οποίας στήριξε και ένα προηγούμενο θεατρικό του έργο ι Σκηνές από μιαν εκτέλεση (έργο που σκηνοθέτησε για την ελληνική σκηνή ο Κων/νος Αρβανιτάκης). Η αντίφαση που απεικονίζεται στον πίνακα της Τζεντιλένσκι ανάμεσα στην απαράμιλλη ομορφιά της Ιουδίθ και στην αγριότητα της σκηνής της δολοφονίας του Ολοφέρνη οδήγησαν τον Μπάρκερ να συνθέσει ένα έργο όπου το προσωπικό ερωτικό στοιχείο και ο πόθος της ηδονής συμπλέκονται με την επιτακτική πολιτική πράξη της εξουδετέρωσης του άσπονδου εχθρού.

Στο έργο του Μπάρκερ ο Ολοφέρνης μετατρέπεται σε φιλόσοφο του θανάτου και η Ιουδίθ προτάσσει την προσωπική ερωτική της επιθυμία στην πολιτική της αποστολή, δημιουργώντας μια κατάσταση λυρισμού, πάθους, έντασης και προσμονής. Η αβεβαιότητα και η ένταση της προσμονής ανάμεσα στο ερωτικό ζευγάρι ενισχύονται και περιπλέκονται ακόμη περισσότερο με την εισαγωγή από τον Μπάρκερ ενός τρίτου προσώπου, μιας υπηρέτριας που συνοδεύει την Ιουδίθ στη φονική της αποστολή.

Η υπηρέτρια παίζει με απόλυτη μαεστρία τον υποκριτικό ρόλο μιας ζενικής δούλας, ενώ πότε ύπουλα πότε στα ίσια ωθεί την Ιουδίθ στην πράξη της εκτέλεσης. Πρόκειται για ένα τρίγωνο εξουσίας που παίζει το ανελέητο παιχνίδι του επί σκηνής μέχρι που η καταλυτική μορφή της υπηρέτριας/ υποβολέα οδηγεί την Ιουδίθ, χαμένη στην ερωτική της σαγήνη, στην εκτέλεση της μοιραίας πράξης.

Στη συνέχεια η Εβραία ηρωίδα εξακολουθεί να ανθίσταται στη μεταμόρφωση της σε πολιτικό σύμβολο της πατρίδας της και προσπαθεί να συνευρεθεί ερωτικά με το αποκεφαλισμένο, κατατροπωμένο σώμα του εχθρού. Με την αποτυχία της συμβολικής αυτής πράξης η Ιουδίθ αντιλαμβάνεται τις πολιτικές συνέπειες της φονικής πράξης της και θρηνεί στην έξοδο της την αλλοτρίωση του σώματος της και της προσωπικής της επιθυμίας από την πολιτική βούληση του κράτους του Ισραήλ.

Παράλληλες εκδηλώσεις
1) Συνομιλώντας με τον Barker
Μετά την πρεμιέρα, θα ακολουθήσει συζήτηση με τίτλο «Συνομιλώντας με το Μπάρκερ».

Ομιλητές: Έλση Σακελλαρίδου, καθηγήτρια ιστορίας και θεωρίας του θεάτρου ΑΠΘ, μεταφράστρια του έργου.
Δημήτρης Δημητριάδης, συγγραφέας.
Xρύσα Καψούλη, σκηνοθέτης- ηθοποιός.

2) Έκθεση στο χώρο
Το εικαστικό περιβάλλον ανασυνθέτει τα ίχνη της παράστασης αντλώντας τα δραματουργικά στοιχεία του έργου, έχοντας αναφορές και στους ίδιους τους ερμηνευτές, με την εγκατάσταση του Αντώνη Βολανάκη και την video εγκατάσταση του Αλέξανδρου Μιστριώτη.
Ο χώρος της παράστασης θα είναι επισκέψιμος ώρες και ημέρες λειτουργίας του μουσείου.


Χορηγός της παράστασης: Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης


INFO:
Ημερομηνίες: 3-8 Νοεμβρίου 2010
Πρεμιέρα: Τετάρτη 3/11/2010, ώρα 21:00. Θα ακολουθήσει ομιλία.
Πέμπτη 4/11/2010, ώρα 21:00
Παρασκευή 5/11/2010, 19:30 & 21:30 (δύο παραστάσεις)
Σάββατο 6/11/2010, 21:00
Δευτέρα 8/11/2010, 21:00

ΕΙΣΟΔΟΣ 15 ευρώ και 10 ευρώ
Χώρος: Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (Εγνατίας 154 -εντός ΔΕΘ-HELEXPO, Θεσσαλονίκη)
Διάρκεια της παράστασης: 75 λεπτά
Για πληροφορίες-κρατήσεις στα τηλέφωνα:2310 24002, 2310240403, 2310 251928 και 6977426273.

by sunshine

Βιολέτες για έναν μελαγχολικό ποιητή:Τάσος Λειβαδίτης

Έβρεχε εκείνο το βράδυ, έβρεχε
ανέβηκα τα σκαλιά,κανείς στην κάμαρα
Έβρεχε; έτρεμε στ’ ανοιχτό παράθυρο η κουρτίνα
Έβρεχε…

«Φεύγω μη ζητήσεις να με βρεις. Αγαπώ άλλον!», έγραφε
Αγαπώ άλλον;
Πού είσαι; Πού να πάω;
Φυσάει, κρυώνω;
Πού είσαι; Πού να πάω;
Φυσάει, κρυώνω;
Οι δρόμοι λασπωμένοι, κίτρινα φώτα, έβρεχε
Ζευγάρια αγκαλιασμένα κάτω απ’ τις ομπρέλες τους
σε λίγο θα ανάβουνε το φως
Θα κοιτάζονται στα μάτια και θα πετάν από πάνω τους όλη τη μοναξιά
Οι φωτεινές ρεκλάμες ανοιγοκλείνουνε τα μάτια τους
Όλα στην εποχή μας διαφημίζονται γιατί όχι και αυτό …
Έβρεχε
«Αγαπώ άλλον!»
Με κόκκινα πελώρια γράμματα θα ‘ταν υπέροχη διαφήμιση
γιατί όχι και αυτό: «Αγαπώ άλλον!»
«Θα αγαπώ άλλον»;
Πού είσαι;
Πού να πάω;
Φυσάει κρυώνω
Πού είσαι;

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
 Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές
Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ’ τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα ‘ ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα ‘ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ’ τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι μπρος στα ντουφέκια!

χτες συμπληρώθηκαν 22 χρόνια από το θάνατο του ποιητή.

(Περισσότερα:http://tassosleivaditis.wordpress.com/)

by sunshine

Ρομπέν των... Αμερικανών!

Η αλήθεια είναι ότι κάπως αλλιώς φανταζόμασταν τον Ρομπέν των Δασών. Κάτι η εκδοχή του Μελ Μπρουκς με τον Κάρι Ελς να ενσαρκώνει με οίστρο τον προεξέχοντα «ήρωα με κολλάν» από την τρελοπαρέα του Σέργουντ, κάτι τα πολλά και εγκαρδίως αποτυπωμένα στον καθένα μας animation και δεν θέλει και πολύ για να μας φανεί εξ αρχής παράξενο πως ο Ράσελ Κρόου θα μας έπειθε ότι μπορεί κι αυτός να παρουσιάσει μία άλλη πιο προσωπική πτυχή του περιβόητου και πολυτραγουδισμένου «Ρομπέν των Δασών».

Γι’ αυτό το λόγο και ο Ρίντλεϊ Σκοτ αποφάσισε ότι σκοπός δεν είναι να μας δείξει ένα μέρος των κατορθωμάτων του ήρωα, που ούτως ή άλλως όλοι κάπως τα γνωρίζουμε. Αλλά μπαίνει στη δύσκολη θέση να μας μιλήσει για τα γεγονότα πριν ο Ρόμπεν Λογκστράιντ παρατήσει μια για πάντα την δεσποτική υποταγή στον σκληρό βασιλιά της Αγγλίας Ιωάννη κι αρχίσει το φιλανθρωπικό του έργο μέσω της… παρανομίας, ονόματι πλέον Ρομπέν των Δασών.

Πως σας φαίνεται; Ομολογουμένως ριψοκίνδυνη η ιδέα του Σκοτ, αφού η πιθανότητα ένα τέτοιο πόνημα να διαβεί τις πύλες του τετριμμένου ήταν ορατή. Ποιες λοιπόν ήταν οι εκπλήξεις που θα μπορούσε να μας επιφυλάξει μία τέτοια προσπάθεια.

Αρχικά ας μιλήσουμε για τα γεγονότα. Ο Ρομπέν Λογκστράιντ βρίσκεται εδώ και χρόνια στον πόλεμο των Σταυροφόρων για την επανάκτηση των Αγίων Τόπων, στο πλευρό του Άγγλου βασιλιά Ριχάρδου. Η ώρα της επιστροφής στην πατρίδα έχει σημάνει,και πλέον,λίγο πριν την απόβαση στη Γηραιά Αλβιόνα,απομένει μία ακόμα μάχη σε κάποια περιοχή της Γαλλίας κοντά στη Μάγχη. Σ’ αυτή τη τελευταία μάχη όμως, ο βασιλιάς Ριχάρδος έμελλε να βρει οδυνηρό θάνατο από ένα εχθρικό βέλος, γεγονός που προκαλεί αναστάτωση στο στράτευμα, την οποία ωστόσο εκμεταλλεύεται ο Ρόμπεν Λογκστράιντ,και μία ομάδα από έμπιστους συντρόφους του,προκειμένου να δραπετεύσουν και να γυρίσουν μία ώρα αρχύτερα στην πολυπόθητη πατρίδα τους, που τόσο στερήθηκαν εξαιτίας των πολέμων, ευελπιστώντας σε μία ειρηνική ζωή από δω και πέρα. Την ίδια ώρα, στην Αγγλία, επικρατεί ένας πανικός. Ο μικρότερος αδερφός, προσωρινός αντικαταστάτης,και διάδοχος του θρόνου του Ριχάρδου στην Αγγλία, Ιωάννης περνάει τον χρόνο του διασκεδάζοντας αλλά και… φορολογώντας με ανελέητο τρόπο τους υπηκόους του. Πίσω από όλα αυτά, ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος ετοιμάζει συνωμοσία με τον έμπιστο του Ιωάννη στο παλάτι, Γκότφριντ, προκειμένου να δημιουργήσει στους οίκους της Αγγλίας εμφύλια διαμάχη κι έτσι να βρει αυτός την ευκαιρία να επιτεθεί και να εξανδραποδίσει ολόκληρο το βασίλειο.

Ωστόσο το ταξίδι της επιστροφής για τον Ρομπέν και τους συντρόφους δεν είναι ένας καθημερινός υγιεινός περίπατος. Αντιθέτως, μετά από μία σειρά συγκυριών,η μοίρα φέρνει στο δρόμο του Ρομπέν μία ιδιαίτερα απρόσμενη αποστολή,που καλείται να εκπληρώσει με την επιστροφή του στην Αγγλία. Μια αποστολή τόσο μοιραία που θα αναγκάσει τον διάσημο ήρωα του Νότιγχαμ να μπει βαθιά στα τεκταινόμενα της εποχής του, και αναλαμβάνοντας ενεργό ρόλο σ’ αυτά να έρθει αντιμέτωπος όχι μόνο με την εξουσία, αλλά με το ίδιο του το παρελθόν, με τα πολλά ερωτήματα που βασάνιζαν την ψυχή του και που αναζητούσαν εδώ και χρόνια την απάντησή τους. Καθοριστική γι’ αυτό το ταξίδι των συναισθημάτων στο οποίο υποβάλλεται ο Ρομπέν, είναι η συμβολή της Μάριον Λόξλι, η οποία σαν από καιρό μοιάζει να περιμένει τον κατάλληλο άνθρωπο που θα μπορέσει να σταθεί στο πλευρό της ως αντάξιος σύζυγος, ως ιδανικός «ιππότης» του βασιλείου της καρδιάς της, ως συνοδοιπόρος των ονείρων που κρύβει αυτός ο ευαίσθητος δυναμισμός της ψυχής της. Κάπως έτσι, ξεκινά το ταξίδι του Ρομπέν Λογκστράιντ. Κάπως έτσι, αρχίζει η περιπέτεια του Ρομπέν των Δασών…

Είπαμε,πολύ φιλόδοξη η προσπάθεια του Ρίντλεϊ Σκοτ. Το αποτέλεσμα; Παρά την έξυπνη σύλληψη να γνωρίσουμε ποιός ήταν ο πραγματικός άνθρωπος πίσω από τον παράνομο ήρωα του Σέργουντ, ποιά ήταν δηλαδή τα κίνητρα που μπορεί να οδηγήσουν έναν άνθρωπο να βάλει πιο πάνω από το δικό του όφελος το συμφέρον των συνανθρώπων του και ξεπερνώντας τους κινδύνους που διατρέχει ένα τέτοιο εγχείρημα να τα βάλει με την δεσποτική εξουσία, η απόδοση δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τα πρότυπα του Χόλυγουντ. Δηλαδή, παρά την ατμόσφαιρα εποχής και την αξιόλογη προσπάθεια ο Ράσελ Κρόου να θυμίσει έναν άνθρωπο της διπλανής πόρτας,που επιδεικνύει θαυμαστό ηρωισμό αγανακτισμένος από την κοινωνική απαξίωση των φτωχών και την κοινωνική ανισότητα εναντίον τους, στην ουσία βλέπουμε σε πολλές περιπτώσεις μία γνώριμη εικόνα «αμερικάνου» ήρωα που αρέσκεται στους πομπώδεις λόγους,λίγο πριν από την εξόρμηση στην μάχη που έχουν ως σκοπό να εξυψώσουν το καταρρακωμένο ηθικό των συμπολεμιστών του, δεν παθαίνει σχεδόν τίποτα σε όσες μάχες κι αν βρεθεί και κάτω,ακόμα κι απ’ τις πιο αντίξοες συνθήκες,και φυσικά στο τέλος το παράδειγμα αυτοθυσίας του γίνεται σύμβολο στους υπολοίπους.

Όλα αυτά τείνουν να οδηγήσουν μία κλασική ιστορία της αγγλοσαξονικής φολκλορικής παράδοσης να διαβεί τα σύνορα της κοινής «αμερικανιάς» κι από τη ρομαντική νουβέλα του Χάουαρντ Πάιλ («The Merry Adventures of Robin Hood», 1883) να καταλήξει σε μία επανέκδοση του… Μπάτμαν, μεταφερμένη όμως όχι στο σύγχρονο Γκόθαμ Σίτι, αλλά στα μυστηριώδη χρόνια ανάμεσα στον 13^ο  και τον 14^ο αιώνα. Αυτό δεν σημαίνει ότι το τελικό αποτέλεσμα του Ρίντλεϊ Σκοτ δεν είναι ελκυστικά καλό, αφού δε λείπουν οι εντυπωσιακές μάχες, αλλά και οι έξυπνες ατάκες που κρατούν ως ένα βαθμό τον ενδιαφέρον του κοινού ζωντανό. Ωστόσο, μία σειρά από ανατροπές που επιχειρούνται προκειμένου να διατηρηθεί έντονο το στοιχείο της έκπληξης,δεν αποτυπώνονται και με ιδιαίτερη επιτυχία, και κατά βάση όταν κάτσεις να παρακολουθήσεις την ταινία δεν είναι και δύσκολο να μαντέψεις εξαρχής αυτό που πρόκειται να δεις. Εν ολίγοις, ο Ρίντλεϊ Σκοτ δεν μπορούμε να πούμε ότι ξεπέρασε και τον εαυτό του. Μάλλον βασίστηκε στα δυνατά ονόματα του καστ και στην καθιερωμένη συνταγή της επιτυχίας ανάλογων προσπαθειών του Χόλυγουντ…

Για τους λάτρεις του Ράσελ Κρόου δεν είναι κι άσχημη. Ο κινηματογραφικός «μονομάχος» παίζει περισσότερο τον γενναίο, ανιδιοτελή και συναισθηματικό ήρωα που αρμόζει στο όνομά του και κερδίζει μόνος του -αλλά και με άνεση- τις εντυπώσεις, την ώρα που η εμφάνιση της αρχοντικής Κέιτ Μπλάνσετ στο ρόλο της Μάριον αναδεικνύεται ιδανική για να ολοκληρώσει μαζί με τον Κρόου ένα καλό δίδυμο για ένα κερδοφόρο box office…

Τώρα αν αυτή η έκδοση του Ρομπέν των Δασών (8^η κινηματογραφικά) είναι η καλύτερη ή όχι είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο. Το σίγουρο είναι ότι είτε αποφασίζεις να τη δεις γιατί σου αρέσει αυτό το είδος ταινιών , είτε δεν τη βλέπεις και διαβάζεις το αντίστοιχο βιβλίο που είναι και πιο πατροπαράδοτος τρόπος επιμόρφωσης…

View official trailer: http://www.imdb.com/rg/VIDEO_PLAY/LINK//video/imdb/vi73860121/

By Antonio  

      

Ο "πολιτισμός" της ηλεκτρικής καρέκλας

Λίγο μόλις πριν λάβει χώρα η εκτέλεση ενός κρατουμένου, η σιωπή, όπως δικαίως φανταζόμουν, αλλά κι από όσα γνώριζα, είναι η επικρατέστερη παρουσία στην ατμόσφαιρα. Καθώς όμως φτάνει η αποστολή με τον μελλοθάνατο κρατούμενο, οι πρώτοι ψίθυροι είναι λογικό να αρχίσουν να κάνουν την εμφάνισή τους, χαλώντας εν μέρει αυτήν την απόλυτη σιωπή, την οποία είχε φροντίσει ήδη να χαλάσει προηγουμένως ο θόρυβος της επικείμενης έλευσης του μελλοθάνατου κρατουμένου.

Οι αρχές της εξουσίας έχουν πάρει θέση στην πρώτη σειρά, αφού αυτές είναι ο κύριος παράγων που δίνει τη συγκατάθεσή του για την εκτέλεση της ποινής. Παραδίπλα,κάποια αξιωματούχα μέλη της αστυνομικής αρχής, ίσως ο ιδιοκτήτης των φυλακών, ένας ή δυο -δεν πρόσεξα καλά γιατί αυτό δεν μου κίνησε τόσο την περιέργεια- γιατροί ή ιατροδικαστές, καθώς ο θάνατος του καταδικασμένου ενόχου πρέπει χάριν της επισημότητας,να επικυρωθεί από κάποιον ειδικό, αλλά και ορισμένοι πολίτες ένορκοι, που στο δικαστήριο δια μέσου της αρχής της πλειοψηφίας δεν έδειξαν την αθωωτική οδό στον κατηγορούμενο.

Ωστόσο, εκείνο που μου προξένησε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν η παρουσία ενός ιερέα. Ναι, σίγουρα είναι λογικό να υπάρχει ένας ιερέας εκεί, αφού ακόμα κι ο θανατοποινίτης ως άνθρωπος δικαιούται τις ευλογίες ενός ιερέα, ως συντροφιά της ψυχής του για το επερχόμενο τελευταίο της  ταξίδι. Ωστόσο, η εικόνα έμοιαζε τόσο αντιφατική. Ένας κληρικός εκπρόσωπος μιας Εκκλησίας που καταδικάζει το αμάρτημα της αφαίρεσης μιας ανθρώπινης ζωής,όχι μόνο να είναι παρόν σε μία εσκεμμένη, προσχεδιασμένη και καθ’ όλα νόμιμη δολοφονία, αλλά ταυτόχρονα να συμμετέχει κι ο ίδιος ενεργά στη διαδικασία, έχοντας μάλιστα να ενσαρκώσει έναν από τους βασικότερους ρόλους.

Όλοι λοιπόν, σε κλίμα απόλυτης σοβαρότητας και με τα χέρια το ένα πάνω στο άλλο κλειδωμένα, κολλητά πάνω κι ευθεία μπροστά στο σώμα τους, να σχηματίζουν ένα κεφαλαίο λατινικό «V», την ώρα που τα μάτια των περισσοτέρων στη συντροφιά που βρισκόταν εκεί μέσα δεν είχαν την δύναμη να κοιτάζουν την πομπή που συνόδευε τον κρατούμενο από την είσοδό του στον χώρο, ως την τοποθέτησή του στο επίμαχο για τη ζωή του ακριβές σημείο.

Χωρίς άλλες περιστροφές το μακάβριο τελετουργικό ξεκίνησε. Οι εκπρόσωποι των αρχών της πολιτείας μαζί τους αντίστοιχους της δικαστικής, πήραν μπρος και λέγαν τα δικά τους. Η ατμόσφαιρα ήταν βαριά. Η εικόνα απέπνεε μια έντονη δόση ειρωνείας. Πώς κάποιοι, λες, είναι σε θέση να κρίνουν αν κάποιος πρέπει να ζήσει ή να πεθάνει ελέω της διασφάλισης της ασφάλειας των υπολοίπων; Ποιός τους έδωσε το δικαίωμα να αφαιρούν μια ανθρώπινη ζωή, ακόμα και κάποιου που έχει αφαιρέσει ο ίδιος μια ανθρώπινη ζωή, όταν δεν είναι ταυτόχρονα σε θέση να χαρίσουν μια ζωή; Πώς αναδεικνύεται εδώ η αξία του σωφρονισμού; Τι κάνουμε όλοι εδώ εμείς, πέρα από το να είμαστε με τη σιωπηλή παρουσία μας, στυγνοί συνεργοί σε ένα απάνθρωπα ψυχρό έγκλημα; Τι διαφορά έχουμε ως έλλογα όντα, ως άνθρωποι από τα ζώα;

Εκεί όμως που αυτή η σειρά των ερωτημάτων μου διακόπηκε βιαίως και σκόρπισε στο κενό, σαν τις χάντρες από ένα μενταγιόν που κάποιος μόλις το έκοψε τραβώντας το απότομα από τον λαιμό τον οποίο στόλιζε, ήταν όταν ήρθε η ώρα να αναλάβει τον δικό του ρόλο, σε όλη αυτή τη φαρσοκωμωδία που ζούσαμε, ο ιερέας. Χωρίς κανέναν προφανή δισταγμό, που με τρόμαζε καθώς πρόδιδε μία εφιαλτική εξοικείωση του ιερέα με τέτοιου είδους παρόμοια σκηνικά, πλησίασε τον θανατοποινίτη με ύφος ανέκφραστο, παγωμένο και του απηύθυνε τις ερωτήσεις που έπρεπε σύμφωνα με κάποιο τυπικό καταστατικό, συνεχίζοντας, και πάλι βασισμένος στο αρμόζον πρωτόκολλο, με τις θρησκευτικές ευλογίες. Αυτές που, ως ιερέας, οφείλει να ψάλλει στον κάθε πιστό, αποδίδοντας στην ψυχή του δεύτερου όσα τις ανήκουν για την τελευταίο της παράσταση σε αυτόν τον κόσμο.

Κι όμως, αυτό έμοιαζε στα μάτια μου να έχει πλέον ξεπεράσει τα όρια της ειρωνείας που πλαισιώνουν την ανθρώπινη φύση, η οποία συχνά παρεξηγεί τις δυνατότητές της κι άλλες τις υπερτιμά, ενώ άλλες τις… αφήνει κάπου καταχωνιασμένες. Αυτή μου η αίσθηση κορυφώθηκε, όταν πια ο δικαστικός άρχων ξεστόμισε τη φράση «Έτσι πρέπει. Για να γίνει σωστά…», την ώρα που ο ιερέας ολοκλήρωνε το θρησκευτικό τελετουργικό.

Πραγματικά,δεν ήξερα τι ήταν αυτό που έπρεπε να γίνει σωστά εκείνη την ώρα. Συχνά, στην ανθρώπινη καθημερινότητά μας ερχόμαστε αντιμέτωποι με το σωστό και το λάθος. Προσπαθούμε για το πρώτο και θεωρητικά μαθαίνουμε από το δεύτερο, αν και ως άνθρωποι συνεχίζουμε να κάνουμε λάθη και θα κάνουμε για πάντα γιατί αυτό είναι που μας χαρακτηρίζει. Έχουμε όμως την υψηλή δυνατότητα της συγχώρεσης, αυτή τη μοναδική ικανότητα να δίνουμε ένα τέλος σε μία κατρακύλα και να βάζουμε τα θεμέλια για μία νέα αρχή.

Αυτή την αξία έψαχνα εκείνη την ώρα. Και κλονίστηκα τόσο πολύ, που άρχισα να σκέφτομαι ποιος είναι ο λόγος που είμαστε άνθρωποι; Αν δεν έχουμε αυτό, δεν μπορούμε να στηρίξουμε κάπου την ανθρώπινη ιδιότητά μας. Κι όσο έψαχνα κάπως, να βρω έναν τρόπο να δικαιολογήσω όλο αυτό που γινόταν εκεί μέσα, τόσο δεν έβρισκα όχι πολλούς, αλλά ούτε έναν λόγο που να με βοηθούσε στην απεγνωσμένη μου προσπάθεια. Κι όσο πίεζα τον εαυτό μου να βρει μία και μοναδική αξία που να μπορώ να στηρίξω το γεγονός ότι εξακολουθώ να είμαι άνθρωπος, τόσο καταλάβαινα πόσο μάταιο ήταν.

Και ναι, εκείνη την ώρα ποιο ήταν το σωστό; Για ποιό σωστό μιλούσε ο δικαστής; Θα ήταν κάτι λάθος αν απουσίαζε ο ιερέας από την τελετή; Η παρουσία του διασφάλιζε ότι το γεγονός της εκτέλεσης ήταν σωστό;

Ένιωθα, ένιωθα… λιγότερο άνθρωπος μετά από αυτό. Πώς γίνεται στο βωμό του κοινού καλού  της ανθρωπότητας, να είναι το "σωστό" κάποιοι να αποφασίζουν την εκτέλεση ενός ανθρώπου; Ο κόσμος θα γίνει καλύτερος αν συνεχίσει να τιμωρεί με το σκληρό νόμισμα της θανατικής ποινής κάποιον από τα δικά του τα παιδιά που ξεστράτισε; Είναι όντως τελικά μια παραδειγματική τιμωρία ή είναι ένα παράδειγμα σκληρότητας απέναντι σε έναν άνθρωπο, που δεν είναι ούτε κάτι περισσότερο, αλλά ούτε και κάτι λιγότερο από εμάς;

Τα εσωτερικά μου ερωτήματα όμως, παρέμειναν, δεν εξωτερικεύθηκαν ποτέ, αφού κι εγώ, όσο πιο δειλά γινόταν, κατάφερα να τα πνίξω κάπου μέσα μου. Κι ήταν σαν να δίνω κι εγώ τη θετική μου απάντηση σ’ αυτό που θεωρούσα τόσο άδικο. Έπνιξα τόσο καλά αυτό που με βασάνιζε που κανείς δεν κατάλαβε τίποτα. Κανείς δεν υποψιάστηκε τίποτα. Κι η εκτέλεση πραγματοποιήθηκε. Οι ψυχραιμότεροι σχεδόν με τρομακτική απάθεια αντέδρασαν συμβατικά στο γεγονός, ενώ ίσως κάποιοι λιγότερο έμπειροι στη διαδικασία δεν μπόρεσαν να κρατηθούν και προδόθηκαν από τις ενστικτώδεις κινήσεις του σώματος αλλά και του προσώπου τους. Η ολοκλήρωση της διαδικασίας ήταν γεγονός. Το σταυροκόπημα των παρευρισκομένων «έντυσε» ιδανικά την όλη ατμόσφαιρά, ως ένα τέλειο επιστέγασμα στην «τιμωρία» που μόλις είχε αποδοθεί από τις αρχές...

Η ώρα της αποχώρησης είχε έρθει. Κανείς δεν είχε κάποιο λόγο να παραμείνει εκεί,κι έτσι ο ένας μετά τον άλλο όλοι είχαν σχεδόν αποχωρήσει από την αίθουσα. Κάποιοι τελευταίοι κούμπωναν τα κουστούμια τους, καθώς έξω ο χειμώνας δεν επέτρεπε το ελαφρό ντύσιμο. Μια κυρία εκ της ομάδας των ενόρκων φορούσε τα γάντια της, ενώ ένας κύριος που προπορευόταν έφτιαξε το καπέλο του λίγο πριν διαβεί την πόρτα της εξόδου. Προτελευταίος βάδιζε ο δικαστής, ο οποίος προσπαθούσε να τοποθετήσει κάπως καλύτερα το κασκόλ του και παράλληλα αντάλλαξε μια δύο κουβέντες με τον ιερέα, που έχοντας παραμάσχαλα τα βιβλία και τα ψαλτήρια του έπαιρνε κι αυτός,χωρίς ιδιαίτερη βιασύνη,τον δρόμο για την έξοδο. Για την επιστροφή στην καθημερινότητά του. Ή μάλλον δεν πρόκειται για επιστροφή. Δεν επιστρέφεις από κάπου που δεν παρέκλινες ποτέ. 

Κι αυτό είναι που με έκανε να ταρακουνηθώ συθέμελα και να κάτσω με τις ώρες έξω από το χώρο που έγινε το μοιραίο γεγονός για να σκεφτώ. Να αναλογιστώ πώς είναι δυνατόν να ανήκει στην ανθρώπινη πολιτισμένη καθημερινότητα ένας τέτοιου είδους φόνος. Ίσως πιο σκληρός από έναν παράνομο φόνο, αυτός της θανατικής ποινής, που ταιριάζει με το συνταγματικές αρχές ενός κράτους, έχει τη "ρετσινιά" ότι είναι νόμιμος. Κι αυτό στο μυαλό πολλών ανθρώπων εξαλείφει ως δια μαγείας κάθε ίχνος λάθους. Άλλωστε όταν υπάρχει ένα επίσημο τελετουργικό και ένας νόμος να το προστατεύει, κανείς δεν είναι σε θέση να το αμφισβητήσει ικανοποιητικά. Όταν μάλιστα η συμμετοχή των πολιτών σ' αυτό ανάγεται σε ζωτικής σημασίας,καθώς διασφαλίζει την πραγματοποίησή του, οι ηθικές αντιστάσεις πάνε περίπατο. Τότε το καλό υπερυψώνεται στην εφαρμογή του γράμματος του νόμου για το καλό της κοινωνίας και το αληθινό κοινωνικό πρόσωπο κρύβεται για μην μπορέσει κανένας να δει την βαθιά θλίψη του. Όλα αυτά για να γίνει το "σωστό" η απόδειξη μιας επιτυχημένης πολιτισμικής κοινότητας, ενός πολιτισμού περισσότερο... της ηλεκτρικής καρέκλας. Ένα τόσο απάνθρωπο «σωστό», όσο ανθρώπινη είναι η παρουσία που το αναζητεί...

by Antonio 

Just... "Harry Brown"

Ο Μάικλ Κέιν επέστρεψε. Και με την καθολική δύναμη με την οποία ερμηνεύει τους ρόλους του, επιχειρεί κι αυτή τη φορά να μας συνεπάρει στον δικό του, επαναστατικό κόσμο. Αυτή τη φορά όμως υπάρχει μια σημαντική διαφορά: Ο Μόρις Τζόζεφ Μικλγουάιτ, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Μάικλ Κέιν δεν αναλαμβάνει να υπηρετήσει μέσα από τα μάτια του πιστού, ταπεινού και πατρικά στοργικού μπάτλερ τον ακριβοθώρητο Μπρους Γουέιν, πους ως «Μπάτμαν» ξημεροβραδιάζεται για να υπερασπίσει τη δικαιοσύνη και να προστατέψει τους αδύνατους. Αυτή τη φορά ο Μάικλ Κέιν είναι ο Χάρι Μπράουν, ένας άνθρωπος που εγκαταλείπει την ηρεμία της ζωής που έχει επιλέξει και αποφασίζει να σκορπίσει ο ίδιος από τη μία τον πανικό σε όσους καταδυναστεύουν τους ανίσχυρους και από την άλλη την ασφάλεια στους συμπολίτες του που έχουν πέσει θύματα μια ολόκληρης κοινωνικής δυσλειτουργίας.

Ο Χάρι Μπράουν είναι ένας ήρεμος άνθρωπος. Μόνη του έννοια είναι η φροντίδα της γυναίκας του, η οποία κείτεται βαριά άρρωστη στην κλινική κάποιου νοσοκομείου, αδυνατώντας να επικοινωνήσει με την πραγματικότητα. Στις καθημερινές του ασχολίες, μία βόλτα από το μπαρ της γειτονιάς, ένα ποτήρι μπύρα και μια παρτίδα σκάκι με τον κολλητό του φίλο Λιν είναι κάτι δεδομένο, ανάμεσα στην υπόλοιπη ρουτίνα που περιπλέκει τη ζωή του. Μια ρουτίνα τόσο καλά στερεωμένη που δεν είναι δυνατό να διαταραχθεί ούτε από την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατεί στη γειτονιά το Χάρι Μπράουν. Ναρκωτικά, συμμορίες ανηλίκων, προστάτες,  καθημερινές συμπλοκές και βίαιες επιθέσεις έχουν στοιχειώσει μια παραμεθόρια συνοικία, που σύμβολό της είναι ο τρόμος των ανήμπορων κι υποταγή τους προκειμένου, θυσιάζοντας την αξιοπρέπειά τους, να μην χρειαστεί να θυσιάσουν την ίδια τους τη ζωή. Κι όλα αυτά, που ο ρόλος της αστυνομίας εμφανίζεται να είναι απλά… διακοσμητικός και τελείως αποκομμένος από τα πραγματικά προβλήματα που πληγώνουν τη ζωή απλών ανθρώπων.

Τίποτα όμως δεν μένει σταθερό για πάντα. Ο θάνατος της συζύγου του Χάρι Μπράουν είναι μόνο η αρχή της μεταστροφής του, αφού η άγρια δολοφονία του αδελφικού του φίλου Λιν, από μία ομάδα ανήλικων εγκληματιών, έρχεται να ολοκληρώσει την απόφαση που έμοιαζε να έχει πάρει ο Χάρι ήδη από καιρό. Βασισμένος στις πολεμικές του γνώσεις από την παλαιότερη θητεία του ως στρατιώτης στην έκρυθμη κατάσταση στη Βόρεια Ιρλανδία, «ψημένος» σε τέτοιου είδους σκηνικά και αποφασισμένος να εκδικηθεί για την άδικη δολοφονία του φίλου του, ο Χάρι Μπράουν παίρνει τον νόμο στα χέρια του…

Πίσω από τη μάσκα ενός ήρεμου και κατηφούς συνταξιούχου, ξεδιπλώνει όλες τις πολεμικές του αρετές και αναπτύσσει μία σειρά από ικανότητες, ρισκάροντας σε κάθε στιγμή ακόμα και τη ζωή του, προκειμένου να μπει ακόμα πιο βαθειά στα γεγονότα και να βρει αυτό που του αρνήθηκε ο νόμος, τους δολοφόνους του Λιν. Κι όσο περισσότερο προχωράει στα ενδότερα τόσο αυτά που ανακαλύπτει τον αναγκάζουν να γίνει σκληρότερος και να έρθει αντιμέτωπος με την ίδια την ανθρώπινη φύση. Στο πλευρό του η αστυνομικός Άλις Φράμπτον ( Έμιλυ Μόρτιμερ), η οποία μοιάζει να είναι η μοναδική που ασπάζεται τη θλίψη του Χάρι Μπράουν και γι’ αυτό καλείται να έρθει σε ρήξη με ολόκληρό το κατεστημένο σύστημα έτσι ώστε να μπορέσει να τον βοηθήσει.

Ατμόσφαιρα που αποπνέει μια ρεαλιστικά σκληρή πραγματικότητα, εκπορευόμενη από αληθινές καταστάσεις, αληθινά γεγονότα που πλέον δεν αποτελούν την εξαίρεση αλλά τον κανόνα στις σύγχρονες κοινωνίες των μεγαλουπόλεων. Μία όχι τόσο κινηματογραφική μεταφορά, αλλά μία αφήγηση μιας ιστορίας που όλοι έχουμε τη λύπη να γνωρίζουμε, μια βόλτα ανάμεσα στο παραμεθόριο στοιχείο που προσπαθεί να βρει τρόπους να επιβιώσει, την κατακραυγή της κοινωνίας, τα στερεότυπα και τα βαθύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο απλός κόσμος, ο κόσμος των φτωχών συνοικιών, ο αληθινός κόσμος. Αυτός που παντελώς ξεχασμένος από τις αρχές, ίσως βολεύει κάποιος να παραμείνει έτσι.

Τα ηθικά ερωτήματα που αναπόφευκτα τίθενται είναι πολλά. Κατά πόσο ο Χάρι Μπράουν είναι ικανός να λάβει το χρίσμα του εκδικητή; Πως είναι δυνατόν η αφαίρεση μιας ζωής να σημαίνει ταυτόχρονα καλό για την υπόλοιπη κοινωνία; Το εγχείρημα του Μπράουν είναι εξ ορισμού αφύσικο. Το αν έχει ή όχι όμως βαθύτερες κοινωνικές προεκτάσεις ή αν απλώς αποτελεί ακόμα λίγο «λάδι στη φωτιά» αυτό είναι κάτι που καλείται να το ανακαλύψει ο καθένας από μόνος του. Όλα αυτά κάνουν την ταινία να βαδίζει μεταξύ του δράματος, της περιπέτειας και του θρίλερ. Τα όρια ανάμεσα σ’ αυτά τα τρία άλλωστε είναι πολύ αχνά. Αν και το σίγουρο είναι ότι το «Χάρι Μπράουν» είναι απλώς ένας φακός στην πραγματική ζωή… Και τίποτα δεν είναι πιο σκληρό από αυτήν…

Η σκηνοθεσία ανήκει στον ανερχόμενο Ντάνιελ Μπάρμπερ, που απλόχερα εκμεταλλεύεται τις εξαιρετικές ερμηνείες που συνθέτουν ένα άκρως ρεαλιστικό είδος σινεμά. 

View Official Trailer:

http://www.youtube.com/watch?v=OVOSfHFNlcI

by Antonio

Πίσω από την εξέδρα των επισήμων

Είναι αλήθεια ότι δεν μου αρέσουν οι παρελάσεις.Δεν καταλαβαίνω γιατί δυο φορές τον χρόνο πρέπει να ντύνονται ομοιόμορφα μαθητές και στρατιώτες,να περπατάνε τρία-τέσσερα χιλιόμετρα με ρυθμικό βηματισμό και να στρέφουν το κεφάλι στα δεξια όταν περνούν μπροστά από τους επισήμους.Δεν καταλαβαίνω ποιόν συγκινεί πια η τρεμάμενη φωνή του εκφωνητή της κρατικής τηλεόρασης,που κάθε φορά περιγράφει με τον ίδιο βαρετό,διαδικαστικό και πένθιμο τόνο την πορεία της παρέλασης.

Ούτε με τις σχολικές γιορτές τα πάω καλά.Όσοι δεν απέχουν και πολύ από τα χρόνια του σχολείου,όπως εγώ,μπορούν να θυμηθούν ακόμα με ευκολία με πόση ραθυμία πηγαίναν στο σχολείο την ημέρα της σχολικής εορτής,μόνο και μόνο για να μην πάρουν απουσία.Οι δάσκαλοι διάβαζαν ένα χιλιοειπωμένο λόγο,οι μαθητές ακούγαν 2-3 τραγούδια της Σοφίας Βέμπο χωρίς να ξέρουν ποιά είναι και γιατί την ακούν και πηγαίναν όλοι μαζί για καφέ ή μπουγάτσα,εκνευρισμένοι που έχάσαν τη μέρα τους.

Και δε λέω,εθνική εορτή είναι και πρέπει να μην περνάει η μέρα απαρατήρητη,πρέπει να τιμήσουμε τους αγώνες των προγόνων μας,πρέπει να θυμόμαστε την ιστορία μας για να μην καταδικαστούμε να την ξαναζήσουμεΑλλά αυτό δε γίνεται με πυροτεχνήματα,επίδειξη του στρατιωτικού εξοπλισμού της χώρας,δαπάνη τεράστιων ποσών δημοσίου χρήματος για να πραγματοποιηθουν οι συγκεκριμένες παρελάσεις και χαιρετισμό σε ανθρώπους που οι πεποιθήσεις των παρατάξεων που πρεσβέυουν έφταιξαν ή ενεπλάκησαν στα γεγονότα του πολέμου.Δε γίνεται όταν οι εθνικές γιορτές περιλαμβάνουν στείρες μακροσκελείς απαγγελίες,τα στοιχεία των οποίων δεν μένουν στο μυαλό κανενός

Κατά τη γνώμη μου,η δημιουγία μνήμης και εθνικής συνείδησης στους μαθητές,θα γίνει γεγονός μόνο μέσα στα όρια της τάξης και κατα τη διάρκεια του μαθήματος.Αν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές αφήσουν στην άκρη για μια εβδομάδα τα μαθήματα κι ασχοληθούν αποκλειστικά με τα γεγονότα του πολέμου.Αν παρακινήσουν τους μαθητές να αναζητήσουν πληροφόρίες για πρόσωπα,γεγονότα,τόπους,παρατάξεις,νίκες και ήττες του στρατού,αν ψάξουν πηγές που να μιλούν ακόμα και για το πώς ένιωθε ο κόσμος εκείνη την εποχή.Δεν είναι απαραίτητο στην παιδική ή εφηβική ηλικία να υποδειχθούν οι υπαίτιοι των γεγονότων και δεν είναι και εύκολο.Είναι όμως απαραίτητο για να μάθουν οι μικροί ,για τους οποίους τόσο θέλουμε να αποκτήσουν εθνική συνείδηση,να περάσουν μέσα από τα γεγονότα,να τα διαβάσουν,και να κληθούν να τα παρουσιάσουν μόνοι τους.Υπάρχουν σίγουρα δρώμενα στα οποία είναι δυνατή η συμμετοχή όλων των μαθητών και όχι μόνο 2-3 δασκάλων.

Κι αν ακόμα θεωρείται αναγκαία η κατάθεση στεφάνου στη βάση μιας προτομής,αυτή ας την κάνουν οι μαθητές,αντί για κάποιον εκπρόσωπο πολιτικής παράταξης που θέλει να ενισχύσει το εθνικό του προφίλ.Το στεφάνι που θα κατατεθεί από τους μαθητές,θα είναι αποτέλεσμα σίγουρα περισσότερης τριβής με την έννοια της εθνικής γιορτής από την εναλλακτική παρακολούθηση της διαδικασίας από την τηλεόραση.

Α,και κάτι τελευταίο.Για τους μεγαλύτερους,φαντάζομαι,η επίδειξη μέχρι και την προηγούμενη χρονιά της στρατιωτικής δύναμης της χώρας,τους γέμιζε περηφάνια και εμπιστοσύνη ότι αν χρειαστεί,έχουμε όλα τα μέσα να αντιμετωπίσουμε και πάλι τον εχθρό της εθνικής μας ανεξαρτησίας.Μήπως τώρα πιά ο εχθρός δεν έρχεται με όπλα;

Ή μήπως αντί να σκεφτόμαστε τι μέσα έχουμε αν γίνει πόλεμος σκεφτούμε κανέναν τρόπο για να προασπίσουμε την ειρήνη εντός συνόρων αλλά και παγκοσμίως;

Άντε ας επωφεληθούμε τώρα των απανωτών αργιών της Θεσσαλονίκης να πάμε ένα ταξιδάκι στο εξωτερικό μπας και γιορτάσουμε καλύτερα από μακριά..

by sunshine

Έκθεση:Ανεύρετοι Νήσοι

Πού γίνεται: Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Μονή Λαζαριστών & Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, Αποθήκη Β1, Λιμάνι Θεσσαλονίκης

Διάρκεια Έκθεσης: 28 Ιουνίου - 28 Νοεμβρίου 2010

Πόσο κοστίζει: Γενική είσοδος: 3 ευρώ,μειωμένο: 1,50 ευρώ

«Νήσοι» καλούνται οι ιδιαίτερες δημιουργικές περιοχές, προσωπικές και μοναδικές, εντός των οποίων οι καλλιτέχνες αντικειμενοποιούν και επικοινωνούν μέσω της προσωπικής τους γλώσσας και του συστήματος συμβόλων, το υποκειμενικό, ιδεολογικό, φιλοσοφικό, αισθητικό και ιστορικό τους όραμα για τον κόσμο. Μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τη ζωή και το έργο ενός καλλιτέχνη μέσω αυτής της μεταφορικής αναζήτησης «των νησιών τους», «των τόπων τους», στη σφαίρα δηλαδή που κατοικεί η δεξιότητά τους και συνδέεται με κάποια αντίστοιχη τεχνική.

Στόχος αυτής της έκθεσης είναι να επικαλεστεί και να παρακολουθήσει τη συνεχή και προαιώνια μετανάστευση του καλλιτέχνη σε αναζήτηση των «νήσων» του και να αποκαλύψει τις συγκινητικές και δραματικές πτυχές των ατέρμονων ανακαλύψεων, της αναρχικής ελευθερίας, και των αντισυμβατικών επινοήσεων, που συνυπάρχουν συχνά με ένα αίσθημα ακαθόριστης δυσαρέσκειας, μια αυτοκαταστροφική μιζέρια, με βάναυσα μαρτύρια και με τη μόνιμα δύσκολα αίσθηση της θλιβερής ατέλειας.

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Marina Abramović, Alice Aycock, Marina Bolla, Louise Bourgeois, Yves Bresson, Tony Cragg, Danica Dakić, Latifa Echakhch, Jan Fabre, Hans Peter Feldmann, Gloria Friedmann, Carlos Garaicoa, Gilbert & George, Siobhán Hapaska, Rebecca Horn, Ilya Kabakov, Anselm Kiefer, Kimsooja, Γιάννης Κουνέλλης, Μαρία Λοϊζίδου, Richard Long, Natsuyuki Nakanishi, Maurizio Nannucci , Δημήτρης Ξόνογλου, Luigi Ontani, Dennis Oppenheim, Orlan, Michelangelo Pistoletto, Lucas Samaras, Barthélémy Toguo, Στέφανος Τσιβόπουλος, Κώστας Τσόκλης, Mamoru Tsukada, Günther Uecker, Lois Weinberger

H έκθεση «ΑΝΕΥΡΕΤΟΙ ΝΗΣΟΙ» (Isole mai trovate / Islands never found / Îles jamais trouvées) παρουσιάστηκε 13 Μαρτίου μέχρι 13 Ιουνίου στο Palazzo Ducale στη Γένοβα, ενώ μετά την παρουσίασή της μέχρι 28 Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, πρόκειται να παρουσιαπό απο 17 Δεκεμβρίου 2010 μέχρι 17 Απριλίου 2011 στο Musée d'Art Moderne, στο Σεντ Ετιέν.

Την έκθεση συνδιοργανώνουν οι φορείς:
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης,
Musée d'Art Moderne de Saint-Étienne Métropole,
Comune di Genova/ Palazzo Ducale της Γένοβας.

(πηγή: http://www.greekstatemuseum.com/)

by sunshine

Κάλεσμα για το χαριστικό παζάρι

Κάλεσμα για το χαριστικό παζάρι

Έκθεση Φωτογραφίας Φ.Ο.Α.Π.Θ.

Ο ελεύθερος κοινωνικός χώρος "σχολείο για την μάθηση της ελευθερίας"(Βασ.Γεωργίου και Μπιζανίου Γωνία) φιλοξενεί την έκθεση φωτογραφίας του Φ.Ο.Α.Π.Θ. (Φωτογραφικός Όμιλος Α.Π.Θ.) με τίτλο πορτραίτα.


Οι φωτογραφίες είναι όλες τραβηγμένες από τα μέλη του Φ.Ο.Α.Π.Θ. κυρίως φοιτητές από κάθε σχολή του Α.Π.Θ. αλλά και όχι μόνο.


Η έκθεση θα διαρκέσει από Δευτέρα 18/10 μέχρι και Κυριακή 21/11 και ώρες από το μεσημέρι 16:00 έως και το βράδυ 23:00.


(πηγή:sxoleio12.wordpress.com)

by sunshine

Εκδήλωση-Ενημέρωση για το κίνημα της σχολής τυφλών στη Θεσσαλονίκη

Το Σάββατο 20/11 στις 18:00 θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση/ενημέρωση για το κίνημα των τυφλών στη Θεσσαλονίκη και  για την εγκατάλειψη της σχολής τυφλών από κρατικούς φορείς. Θα ακολουθήσουν μουσικά ακούσματα από τους συμμετέχοντες

Η εκδήλωση πραγματοποιείται στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο «σχολείο για τη μάθηση της ελευθερίας»,Βας.Γεωργίου και Μπιζανίου Γωνία

by sunshine

Balkan Baroque Band

Πού γίνεται:Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
Πότε:3 Νοεμβρίου

Πόσο κοστίζει:10 ευρώ                                                  
Τι ώρα αρχίζει:9μμ                                                                                                

Φαίνεται αναπόφευκτο και απαραίτητο να ενωθούν τα Βαλκάνια με πλούσιο,κοινό,πολιτιστικό και μουσικό σχέδιο,πρωτότυπο,ισχυρό και άκρως συμβολικό.Jean Christophe-Frisch


H Balkan Baroque Band είναι μια νέα μπάντα που κάνει την πρώτη της εμφάνιση στα μουσικά δρώμενα παγκοσμίως,ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη στις 3 Νοεμβρίου.Αποτελείται από μουσικούς των χωρών Ελλάδα,Ρουμανία,Κροατία,Σερβία,Γαλλία και Βουλγαρία.

Oι συγκεκριμένοι νέοι μουσικοί επιχειρούν να αναδείξουν με αυτόν τον τρόπο,τον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της Ευρώπης και ιδιαίτερα των Βαλκανίων,να κάνουν γνωστή τη μουσική της πατρίδας τους παίζοντας πολύ ή λιγότερο γνωστά κομμάτια και να ενισχύσουν την διάχυτη πεποίθηση ότι η μουσική δεν έχει σύνορα και μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά στην ανάπτυξη ισχυρότερων δεσμών μεταξύ των χωρών της βαλκανικής χερσονήσου.

Η μπάντα αποτελείται από τους:

• Laura Vadjon
• Laslo Kovacs
• Mihail Ghiga
• Ivan Iliev
• Simos Papanas
• Mircea Ionescu
• Tanja Tortic
• Vlatka Peljhan
• Adorjan Csaba
• Djordje Milosevic
• Iason Ioannon
• Arpad Szögyör
• Petra Labazan
• Benoît Richard
• Evolène Kiener
• Andrej Jovanic
• Erich Türk
• Daphni Kokkoni
  και η εκδήλωση πραγματοποιείται στα πλαίσια των φετινών Δημητρίων.

Ethno-jazz festival

Πού γίνεται:Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Πότε:29-30 Οκτωβρίου

Πόσο κοστίζει:10 ευρώ(φοιτητικό),15 ευρώ κανονικό

Τι ώρα αρχίζει:9.00 μμ

Πρόγραμμα:

29 Οκτωβρίου

Α' Μέρος

Hava Mare Vatra Γη

Hava: Αέρας (Τουρκικά), Mare: Θάλασσα (Ιταλικά), Vatra: Φωτιά (Σερβικά), Γη (Ελληνικά)

Δύο μπάντες και μία διεθνούς φήμης τραγουδίστρια μετατρέπουν τη σκηνή σε μια πλατεία συνάντησης ανθρώπων, ήχων, ρυθμών, πολιτισμών και τραγουδιών. Δώδεκα μουσικοί από τρεις χώρες παρουσιάζουν παραδοσιακές μουσικές από την Ιταλία, τη Σερβία, το Μαυροβούνιο, την Αλβανία, την Τουρκία, την Αφρική και την Ελλάδα, αναμειγνύοντάς τις με τσιγγάνικα, ρεμπέτικα και σύγχρονα τραγούδια.

Συμμετέχουν οι:

"X Darawish", Lydia Filipovic, "Πρώτες Γιορτές", Jazza SLam, indie. inky. pixel & Δημήτρης Τσαλαρούγκας (videoart, stopmotion, animation)

Β' Μέρος

Σύγχρονη γαλλική τζαζ μουσική με τους "Paris Combo" & την Belle du Berry

Η τραγουδίστρια Belle du Berry έρχεται στη Θεσσαλονίκη για να δημιουργήσει μια swing ατμόσφαιρα. Με τα καλοπαιγμένα κομμάτια των "Paris Combo", της Μπάντας με την οποία συμπράττει, μας διηγείται τη νευρωτική συμπεριφορά της κοινωνίας, τις διακρίσεις, τις ψευτοπροφάσεις των κοινωνικών σχέσεων και τις μορφές σε πλήρη σύγχυση σε περιόδους κρίσης. Τελικά, οι δύο διαπεραστικές φωνές, της τραγουδίστριας και του τρομπετίστα, μας μεταφέρουν σ’ ένα μοναδικό καμπαρέ.

Belle du Berry: τραγούδι

David Lewis: τρομπέτα

"Paris Combo"

30 Οτωβρίου

Α' Μέρος
"Racalmuto" Sextet
Σε συνεργασία με το Ελληνοϊσπανικό Κέντρο Πολιτισμού Θεσσαλονίκης "Φ. Γκ. Λόρκα"

Το "Racalmuto" Sextet είναι προσωπικό δημιούργημα του Miguel Malla και δημιουργήθηκε με σκοπό να αναδημιουργήσει τη μουσική των Raymond Scott και John Kirby. Το ρεπερτόριο του Συνόλου περιλαμβάνει αυθεντικά κομμάτια αλλά και διασκευές μελών της Ορχήστρας, καθιστώντας το, το μοναδικό Σύνολο με αυτό το ρεπερτόριο στην Ευρώπη. Οι "Racalmuto" επιδιώκουν να απορροφούν όλες αυτές τις επιρροές και να παίζουν μουσική "που οι άνθρωποι να απολαμβάνουν να ακούν από την πρώτη φορά".

Miguel Malla τενόρο σαξόφωνο
Marco Cresci κλαρινέτο
David Herrington τρομπέτα
Pascual Piqueras πιάνο
Pablo Navarro κοντραμπάσο
Santiago Rapallo κρουστά


B’ ΜΕΡΟΣ
Συναυλία σύγχρονης κουβανέζικης μουσικής με τη Marietta Veulens
Piano Cubano

Με την προσωπική της προσέγγιση στη μουσική, η Κουβανή συνθέτρια και πιανίστα κλασικής και σύγχρονης μουσικής, εξερευνά την παραδοσιακή και τη σύγχρονη κουβανέζικη μουσική.
Οι συνθέσεις της, πλασμένες με ανοιχτή σκέψη και μουσική ελευθερία, συνδυάζουν στοιχεία ευρωπαϊκής κλασικής μουσικής, αφροκουβανέζικων παραδοσιακών ρυθμών, τζαζ και σύγχρονης μουσικής, μινιμαλισμού και κουβανέζικης μουσικής, αποτελώντας έκφραση μιας δικής της, ιδιαίτερης και δημιουργικής γλώσσας.

Marietta Veulens: πιάνο


(πηγή:Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης)

by sunshine

Η συνομωσία ενός σιγαρέττου

Την τελευταία φορά που περίμενα δυο φίλες μου στην Καμάρα,έπιασα να παρατηρώ έναν τύπο απέναντι μου,έτοιμο να ανάψει τσιγάρο,κι άρχισα να σκέφτομαι τι τον οδήγησε στο να το κάνει αυτό.Ποιά αφορμή τον έκανε να ξεκινήσει αυτή τη συνήθεια;Σε λίγα λεπτά,συνειδητοποίησα πόσο βαθιά κοινωνικές και ανθρώπινες διαστάσεις έχει η συνήθεια του καπνίσματος,μεγαλύτερες ίσως από οποιαδήποτε άλλη μορφή εξάρτησης του ανθρώπινου είδους.

Εκ προοιμίου η εικόνα ενός καπνιστή είναι εικόνα παράλογη.Η ανάγκη για λήψη νικοτίνης είναι διαφορετική πχ από την ανάγκη για λήψη φαγητού και η εξάρτηση από την πρώτη διαφοροποιείται από την εξάρτηση από την δέυτερη,αν κανείς σκεφτεί ότι η ανάγκη για να τραφούμε είναι αδιαμφισβήτητη,ενώ η ανάγκη για να τοποθετούμε κάθε ένα μισάωρο ένα αναμμένο τσιγάρο στα χείλη μας,όχι μόνο δεν είναι απαραίτητη αλλά είναι και ανούσια.Είναι λοιπόν,τόσο περίεργη η εικόνα αυτών των ατόμων,όσο κι η εικόνα ενός ατόμου που κυκλοφορεί κουβαλώντας στο στόμα του ένα πράσινο καλαμάκι.

Η εικόνα του συγκεκριμένου νεαρού ωστόσο ήταν ταυτόχρονα παράξενα γοητευτική.Σκεπτόμενη γιατί,κατέληξα μετα από 1-2 λεπτά ότι σίγουρα η εντύπωση μου αυτή ενισχύθηκε από το γεγονός του ότι ήταν καπνιστής.Το αιτιολογώ:Δεν είναι λίγες οι φορές που οι γυναίκες πιστεύουν ακόμα ότι το πρότυπο του άνδρα περιλαμβάνει την συνήθεια του καπνίσματος,και δεν είναι,ακόμα χειρότερα,λίγες οι φορές που η συνήθεια αυτή είναι συνώνυμο της χαλαρότητας,της κοινωνικής διάθεσης,της έλλειψης υπερβολικού καθεσπρωπισμού,και της ανάδειξης μιας ανθρώπινης διάστασης που δεν απασχολείται τόσο από την διατήρηση υγείας και εμφάνισης,αλλά αρέσκεται στο να το ρίχνει έξω,να καταναλώνει προιόντα ίσως όχι και πολύ υγιεινά,οπως αλκοόλ και νικοτ'ινη,και εν τέλει να “ζει”.

Είναι λοιπόν πολλές φορές διάχυτη η άποψη ότι η συναναστροφή με έναν ανθρωπο εθισμένο στην συγκεκριμένη συνήθεια ή σε άλλες εξίσου ανούσιες,συνεπάγεται τη συναναστροφή με έναν άνθρωπο που σε καμία περίπτωση δεν θα χαρακτηριστεί υποχόνδριος,εκνευριστικός κι αντικοινωνικός,άρα με έναν άνθρωπο σχετικά εύκολα προσβάσιμο και συζητήσιμο.

Το επόμενο που σκέφτηκα παρατηρώντας τον είναι το είδος των τσιγάρων που διάλεξε να καπνίσει.Τα λεγόμενα “στριφτά” έχουν αναδειχτεί σε νέα μόδα,συνώνυμη της συγκεκριμένου τύπου εμφάνισης και του διαφορετικού χαρακτήρα ορισμένων ατόμων.Παραβλέποντας την δικαιολογία του ότι είναι συγκριτικά φθηνότερα,προτιμούνται,κατά την ταπεινή μου γνώμη από όλους εκείνους τους λεγόμενους “εναλλακτικούς” και “σκεπτόμενους” και χρησιμοποιούνται ως τρόπος αυτοέκφρασης και αναγνώρισης μεταξύ των μελών αυτής της ομάδας ατόμων.Απο πότε η διαφορά του βιομηχανικού με το στριφτό,και η η προσπάθεια για να φτιάξεις ένα τσιγάρο από το να το ανάψεις έτοιμο,συνδυάστηκε με την ευφυία,την φιλοσοφική διάθεση,την χαλαρότητα ιδεών και τον ενστερνισμό εναλλάκτικών απόψεων,με τον οποίο τόσο έχει ασχοληθεί η γενιά των συνομηλίκων μου;Ποιός μπορεί να με πείσει ότι τέλικα δεν είναι απλά μία ακόμα μίμηση η συγκεκριμένη μεταβολή στις επιλογές των καπνιστών,η οποία ουδεμία σχέση έχει με το κόστος ή τη γεύση της συγκεκριμένης μάρκας τσιγάρων;

Και ο τελευταίος προβληματισμός που γεννήθηκε το ίδιο απόγευμα:Είναι όντως το τσιγάρο τρόπος προσέγγισης άλλων ατόμων;Είναι όντως μια παρέα τις μοναχικές ώρες;Είναι όντως απαραίτητο για χαλάρωση της σκέψης τις στιγμές που ακολουθούν ένα χωρισμό;Ή από κάπου μάθαμε να το βλέπουμε έτσι;Κι εν τέλει που στηρίζεται η φράση:περνάω,περνούσα,πέρασα φάση και ξεκίνησα το κάπνισμα;

by sunshine