Πίσω από την εξέδρα των επισήμων

Είναι αλήθεια ότι δεν μου αρέσουν οι παρελάσεις.Δεν καταλαβαίνω γιατί δυο φορές τον χρόνο πρέπει να ντύνονται ομοιόμορφα μαθητές και στρατιώτες,να περπατάνε τρία-τέσσερα χιλιόμετρα με ρυθμικό βηματισμό και να στρέφουν το κεφάλι στα δεξια όταν περνούν μπροστά από τους επισήμους.Δεν καταλαβαίνω ποιόν συγκινεί πια η τρεμάμενη φωνή του εκφωνητή της κρατικής τηλεόρασης,που κάθε φορά περιγράφει με τον ίδιο βαρετό,διαδικαστικό και πένθιμο τόνο την πορεία της παρέλασης.

Ούτε με τις σχολικές γιορτές τα πάω καλά.Όσοι δεν απέχουν και πολύ από τα χρόνια του σχολείου,όπως εγώ,μπορούν να θυμηθούν ακόμα με ευκολία με πόση ραθυμία πηγαίναν στο σχολείο την ημέρα της σχολικής εορτής,μόνο και μόνο για να μην πάρουν απουσία.Οι δάσκαλοι διάβαζαν ένα χιλιοειπωμένο λόγο,οι μαθητές ακούγαν 2-3 τραγούδια της Σοφίας Βέμπο χωρίς να ξέρουν ποιά είναι και γιατί την ακούν και πηγαίναν όλοι μαζί για καφέ ή μπουγάτσα,εκνευρισμένοι που έχάσαν τη μέρα τους.

Και δε λέω,εθνική εορτή είναι και πρέπει να μην περνάει η μέρα απαρατήρητη,πρέπει να τιμήσουμε τους αγώνες των προγόνων μας,πρέπει να θυμόμαστε την ιστορία μας για να μην καταδικαστούμε να την ξαναζήσουμεΑλλά αυτό δε γίνεται με πυροτεχνήματα,επίδειξη του στρατιωτικού εξοπλισμού της χώρας,δαπάνη τεράστιων ποσών δημοσίου χρήματος για να πραγματοποιηθουν οι συγκεκριμένες παρελάσεις και χαιρετισμό σε ανθρώπους που οι πεποιθήσεις των παρατάξεων που πρεσβέυουν έφταιξαν ή ενεπλάκησαν στα γεγονότα του πολέμου.Δε γίνεται όταν οι εθνικές γιορτές περιλαμβάνουν στείρες μακροσκελείς απαγγελίες,τα στοιχεία των οποίων δεν μένουν στο μυαλό κανενός

Κατά τη γνώμη μου,η δημιουγία μνήμης και εθνικής συνείδησης στους μαθητές,θα γίνει γεγονός μόνο μέσα στα όρια της τάξης και κατα τη διάρκεια του μαθήματος.Αν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές αφήσουν στην άκρη για μια εβδομάδα τα μαθήματα κι ασχοληθούν αποκλειστικά με τα γεγονότα του πολέμου.Αν παρακινήσουν τους μαθητές να αναζητήσουν πληροφόρίες για πρόσωπα,γεγονότα,τόπους,παρατάξεις,νίκες και ήττες του στρατού,αν ψάξουν πηγές που να μιλούν ακόμα και για το πώς ένιωθε ο κόσμος εκείνη την εποχή.Δεν είναι απαραίτητο στην παιδική ή εφηβική ηλικία να υποδειχθούν οι υπαίτιοι των γεγονότων και δεν είναι και εύκολο.Είναι όμως απαραίτητο για να μάθουν οι μικροί ,για τους οποίους τόσο θέλουμε να αποκτήσουν εθνική συνείδηση,να περάσουν μέσα από τα γεγονότα,να τα διαβάσουν,και να κληθούν να τα παρουσιάσουν μόνοι τους.Υπάρχουν σίγουρα δρώμενα στα οποία είναι δυνατή η συμμετοχή όλων των μαθητών και όχι μόνο 2-3 δασκάλων.

Κι αν ακόμα θεωρείται αναγκαία η κατάθεση στεφάνου στη βάση μιας προτομής,αυτή ας την κάνουν οι μαθητές,αντί για κάποιον εκπρόσωπο πολιτικής παράταξης που θέλει να ενισχύσει το εθνικό του προφίλ.Το στεφάνι που θα κατατεθεί από τους μαθητές,θα είναι αποτέλεσμα σίγουρα περισσότερης τριβής με την έννοια της εθνικής γιορτής από την εναλλακτική παρακολούθηση της διαδικασίας από την τηλεόραση.

Α,και κάτι τελευταίο.Για τους μεγαλύτερους,φαντάζομαι,η επίδειξη μέχρι και την προηγούμενη χρονιά της στρατιωτικής δύναμης της χώρας,τους γέμιζε περηφάνια και εμπιστοσύνη ότι αν χρειαστεί,έχουμε όλα τα μέσα να αντιμετωπίσουμε και πάλι τον εχθρό της εθνικής μας ανεξαρτησίας.Μήπως τώρα πιά ο εχθρός δεν έρχεται με όπλα;

Ή μήπως αντί να σκεφτόμαστε τι μέσα έχουμε αν γίνει πόλεμος σκεφτούμε κανέναν τρόπο για να προασπίσουμε την ειρήνη εντός συνόρων αλλά και παγκοσμίως;

Άντε ας επωφεληθούμε τώρα των απανωτών αργιών της Θεσσαλονίκης να πάμε ένα ταξιδάκι στο εξωτερικό μπας και γιορτάσουμε καλύτερα από μακριά..

by sunshine