Η συνομωσία ενός σιγαρέττου

Την τελευταία φορά που περίμενα δυο φίλες μου στην Καμάρα,έπιασα να παρατηρώ έναν τύπο απέναντι μου,έτοιμο να ανάψει τσιγάρο,κι άρχισα να σκέφτομαι τι τον οδήγησε στο να το κάνει αυτό.Ποιά αφορμή τον έκανε να ξεκινήσει αυτή τη συνήθεια;Σε λίγα λεπτά,συνειδητοποίησα πόσο βαθιά κοινωνικές και ανθρώπινες διαστάσεις έχει η συνήθεια του καπνίσματος,μεγαλύτερες ίσως από οποιαδήποτε άλλη μορφή εξάρτησης του ανθρώπινου είδους.

Εκ προοιμίου η εικόνα ενός καπνιστή είναι εικόνα παράλογη.Η ανάγκη για λήψη νικοτίνης είναι διαφορετική πχ από την ανάγκη για λήψη φαγητού και η εξάρτηση από την πρώτη διαφοροποιείται από την εξάρτηση από την δέυτερη,αν κανείς σκεφτεί ότι η ανάγκη για να τραφούμε είναι αδιαμφισβήτητη,ενώ η ανάγκη για να τοποθετούμε κάθε ένα μισάωρο ένα αναμμένο τσιγάρο στα χείλη μας,όχι μόνο δεν είναι απαραίτητη αλλά είναι και ανούσια.Είναι λοιπόν,τόσο περίεργη η εικόνα αυτών των ατόμων,όσο κι η εικόνα ενός ατόμου που κυκλοφορεί κουβαλώντας στο στόμα του ένα πράσινο καλαμάκι.

Η εικόνα του συγκεκριμένου νεαρού ωστόσο ήταν ταυτόχρονα παράξενα γοητευτική.Σκεπτόμενη γιατί,κατέληξα μετα από 1-2 λεπτά ότι σίγουρα η εντύπωση μου αυτή ενισχύθηκε από το γεγονός του ότι ήταν καπνιστής.Το αιτιολογώ:Δεν είναι λίγες οι φορές που οι γυναίκες πιστεύουν ακόμα ότι το πρότυπο του άνδρα περιλαμβάνει την συνήθεια του καπνίσματος,και δεν είναι,ακόμα χειρότερα,λίγες οι φορές που η συνήθεια αυτή είναι συνώνυμο της χαλαρότητας,της κοινωνικής διάθεσης,της έλλειψης υπερβολικού καθεσπρωπισμού,και της ανάδειξης μιας ανθρώπινης διάστασης που δεν απασχολείται τόσο από την διατήρηση υγείας και εμφάνισης,αλλά αρέσκεται στο να το ρίχνει έξω,να καταναλώνει προιόντα ίσως όχι και πολύ υγιεινά,οπως αλκοόλ και νικοτ'ινη,και εν τέλει να “ζει”.

Είναι λοιπόν πολλές φορές διάχυτη η άποψη ότι η συναναστροφή με έναν ανθρωπο εθισμένο στην συγκεκριμένη συνήθεια ή σε άλλες εξίσου ανούσιες,συνεπάγεται τη συναναστροφή με έναν άνθρωπο που σε καμία περίπτωση δεν θα χαρακτηριστεί υποχόνδριος,εκνευριστικός κι αντικοινωνικός,άρα με έναν άνθρωπο σχετικά εύκολα προσβάσιμο και συζητήσιμο.

Το επόμενο που σκέφτηκα παρατηρώντας τον είναι το είδος των τσιγάρων που διάλεξε να καπνίσει.Τα λεγόμενα “στριφτά” έχουν αναδειχτεί σε νέα μόδα,συνώνυμη της συγκεκριμένου τύπου εμφάνισης και του διαφορετικού χαρακτήρα ορισμένων ατόμων.Παραβλέποντας την δικαιολογία του ότι είναι συγκριτικά φθηνότερα,προτιμούνται,κατά την ταπεινή μου γνώμη από όλους εκείνους τους λεγόμενους “εναλλακτικούς” και “σκεπτόμενους” και χρησιμοποιούνται ως τρόπος αυτοέκφρασης και αναγνώρισης μεταξύ των μελών αυτής της ομάδας ατόμων.Απο πότε η διαφορά του βιομηχανικού με το στριφτό,και η η προσπάθεια για να φτιάξεις ένα τσιγάρο από το να το ανάψεις έτοιμο,συνδυάστηκε με την ευφυία,την φιλοσοφική διάθεση,την χαλαρότητα ιδεών και τον ενστερνισμό εναλλάκτικών απόψεων,με τον οποίο τόσο έχει ασχοληθεί η γενιά των συνομηλίκων μου;Ποιός μπορεί να με πείσει ότι τέλικα δεν είναι απλά μία ακόμα μίμηση η συγκεκριμένη μεταβολή στις επιλογές των καπνιστών,η οποία ουδεμία σχέση έχει με το κόστος ή τη γεύση της συγκεκριμένης μάρκας τσιγάρων;

Και ο τελευταίος προβληματισμός που γεννήθηκε το ίδιο απόγευμα:Είναι όντως το τσιγάρο τρόπος προσέγγισης άλλων ατόμων;Είναι όντως μια παρέα τις μοναχικές ώρες;Είναι όντως απαραίτητο για χαλάρωση της σκέψης τις στιγμές που ακολουθούν ένα χωρισμό;Ή από κάπου μάθαμε να το βλέπουμε έτσι;Κι εν τέλει που στηρίζεται η φράση:περνάω,περνούσα,πέρασα φάση και ξεκίνησα το κάπνισμα;

by sunshine