Είναι μία από τις ταινίες που δεν χρειάστηκε και πολλά για να καταφέρει να πει όσα ήθελε. Ούτε σκηνικά, ούτε εφέ, ούτε κανένα μεγάλο -ποσοτικά- καστ, ούτε τυμπανοκρουσίες, ούτε τίποτα… περιττό. Για την ακρίβεια έχει όλα όσα χρειάζεται μία ταινία: νόημα και κάποιον ή κάποιους ικανούς να το αποδώσουν σε κάθε ένα θεατή, στην κάθε υποκειμενικότητα που θα συνδιαλλαγεί μαζί τους ερχόμενη σε επαφή μέσω της ταινίας.
Τα πολλά λόγια… είναι φτώχια για ένα έργο που εξαργυρώνει απόλυτα την ουσία της «καλής ταινίας». Το απολύτως φυσικό περιβάλλον και στη μέση η ανθρώπινη ματαιοδοξία, η ίδια η ανθρώπινη προσωπικότητα αντιμέτωπη με τους ειλικρινείς φόβους της. Με όλα αυτά που σνομπάρει επιδεικτικά επειδή απλά και μόνο φοβάται να έρθει σε σύγκρουση μαζί τους. Ξεχνώντας ότι το μέλλον μας, το πεπρωμένο μας το διαμορφώνουμε αποκλειστικά εμείς όχι μόνο με αυτά που κάνουμε... αλλά και με αυτά που διστάζουμε να κάνουμε.
Ώσπου όλα όσα μας περιβάλλουν, όλη η ενέργεια που μεταχειριζόμαστε να μεταμορφωθεί σε μία οδυνηρή παγίδα, που για τον καθένα από εμάς είναι ικανή να παίρνει και εξίσου διαφορετικές μορφές έκφρασης. Το θέμα όμως που προκύπτει τότε είναι ένα: η παγίδα, της οποίας είμαστε θύματα αλλά και δημιουργοί, είναι απλώς ένα σημάδι εκδίκησης, ή μία στροφή που αν την πάρουμε ανοιγόμαστε σε ένα άλλο, πιο ευρύχωρο και πιο αισιόδοξο μονοπάτι του εαυτού μας;
Ένα τέτοιο δίλημμα αντιμετώπισε και ο Άρον Ράλστον (Τζέιμς Φράνκο) στην ταινία «127 ώρες». Μία εσωτερική και ταυτόχρονα εξωτερική διαμάχη με τον ίδιο του τον εαυτό, μία ευκαιρία ψυχανάλυσης, την οποία συνάντησε κυριολεκτικά στην προσπάθειά του, τουλάχιστον όπως νόμιζε αυτός, να την αποφύγει. Οι 127 ώρες που έζησε παγιδευμένος σε ένα φαράγγι στη μέση του πουθενά, επαναφέρουν στο μυαλό του στιγμές… Στιγμές με φίλους, με την αγαπημένη του, την οικογένειά του, τις δύο πεζοπόρους που γνώρισε πριν το ατύχημά του, μα πάνω απ’ όλα τον κάνουν να καταλάβει ποιος πραγματικά είναι… Όρθιος, μόνος, παγιδευμένος, ανήμπορος να δραπετεύσει, εκλιπαρεί γι’ αυτό που τόσο επίμονα αρνιόταν να λάβει σε όλη του τη μέχρι τότε ζωή: λίγη βοήθεια. Αυτά ως εδώ… Κι άλλωστε θα ήταν μεγάλο κρίμα να «ντύσω» με περισσότερα λόγια μια ταινία που επιλέγει να απογυμνωθεί από τα καθιερωμένα για να μας πείσει ότι μόνος, λιτός, γυμνός ολότελα μπορείς να ταξιδέψεις μέσα σου για να βρεις τι είναι αυτό που στ’ αλήθεια γουστάρεις…
*Η σκηνοθεσία ανήκει στον βραβευμένο με Όσκαρ Ντάνι Μπόιλ ("Slumdog Millionaire"), ο οποίος επιστρέφει με το "127 Hours", μια συγκλονιστική αληθινή ιστορία και συνεργάζεται με τους Τζέιμς Φράνκο ("Milk, «Spiderman 1,2,3") και Κέιτ Μάρα ("Iron Man 2").
**Η ταινία βασίζεται στην αληθινή ιστορία του Άρον Ράλστον, ο οποίος μια νύχτα Παρασκευής τον Απρίλιο του 2003, ενώ οδηγούσε με προορισμό την Γιούτα για να περάσει το Σαββατοκύριακό του κάνοντας πεζοπορία στο εκπληκτικής ομορφιάς απομακρυσμένο Εθνικό Πάρκο Canyonlands, δεν φανταζόταν καν ότι έξι μέρες αργότερα θα ζούσε για να διηγηθεί την πιο συγκλονιστική ιστορία του αγώνα του για επιβίωση. Μια αξέχαστη ιστορία ανθρώπινης αντοχής
.
***Αξίζει να τονιστεί ότι η ταινία είναι υποψήφια για 3 χρυσές σφαίρες:
**Η ταινία βασίζεται στην αληθινή ιστορία του Άρον Ράλστον, ο οποίος μια νύχτα Παρασκευής τον Απρίλιο του 2003, ενώ οδηγούσε με προορισμό την Γιούτα για να περάσει το Σαββατοκύριακό του κάνοντας πεζοπορία στο εκπληκτικής ομορφιάς απομακρυσμένο Εθνικό Πάρκο Canyonlands, δεν φανταζόταν καν ότι έξι μέρες αργότερα θα ζούσε για να διηγηθεί την πιο συγκλονιστική ιστορία του αγώνα του για επιβίωση. Μια αξέχαστη ιστορία ανθρώπινης αντοχής
.
***Αξίζει να τονιστεί ότι η ταινία είναι υποψήφια για 3 χρυσές σφαίρες:
-καλύτερου ηθοποιού σε δράμα (Τζέιμς Φράνκο)
-καλύτερου σεναρίου (Ντάνι Μπόιλ- Σάιμον Μπιουφόι)
-καλύτερης μουσικής (Α.Ρ. Ράχμαν)
-καλύτερου σεναρίου (Ντάνι Μπόιλ- Σάιμον Μπιουφόι)
-καλύτερης μουσικής (Α.Ρ. Ράχμαν)
ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ!!!
By Antonio
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου