ΚΟΚ ή… ψυχανάλυση;

Τελείωσε, δεν πάει άλλο! Η κατάσταση στους Ελληνικούς δρόμους ήταν που ήταν ένα στραβό κλήμα, τώρα τελευταία φαίνεται πως το έφαγε και ο περιβόητος γάιδαρος της εν λόγω παροιμίας… Φυσικά και δεν ανακάλυψα εσχάτως το πρόβλημα της κυκλοφοριακής κίνησης στην καθημερινότητά μου ως Έλληνας οδηγός αλλά ξέρετε πως είναι σε αυτές τις περιπτώσεις… Μία, δύο, τρεις, φτάνει κάποια στιγμή που αυτό το νοητό όριο της υπομονής διαρρηγνύεται και μετά… κάθε είδους, μα κάθε είδους αντίδραση, θεωρώ, κρίνεται απολύτως θεμιτή, εξ’ ολοκλήρου δε δικαιολογημένη… Και δεν είναι απλώς ένδειξη κρίσης όλα αυτά. Είναι κάτι παραπάνω. Είναι αγανάκτηση. Τέτοια που αν την κρατήσω αποθηκευμένη, ίσως κάποια μέρα εκραγώ και πάθω και τίποτα ο άμοιρος. Ποια είναι όμως η πηγή της αγανάκτησης για την οποία σας πρήζω και ταυτόχρονα ταλαιπωρώ και τον εαυτό μου να κάθεται να τη σκέφτεται και μάλιστα να τη γράφει κιόλας;

Μα εννοείται ο «κλασικός ο μ…ς ο Έλληνας οδηγός» που θα έλεγε με την χαρακτηριστική φωνή και ο Γιώργος Μητσικώστας υπό την αμφίεση του Γιώργου Γεωργίου. Και φτάνω στο σημείο όχι απλώς να χρησιμοποιώ αυτήν την κουβέντα έτσι για να κάνω τον μάγκα και να δείξω τον θυμό μου, αλλά πλήρως πεπεισμένος ότι εκφράζει μέσα σε μερικές συλλαβές όλη την νοοτροπία που κουβαλάει ο κάθε -οι περισσότεροι, έστω- Έλληνας που αρπάζει το τιμόνι στα άπληστα χέρια του και νομίζει ότι έπιασε τον… παπά απ’ τα γένια ή τον ταύρο απ’ τα κέρατα, για να μην πω τίποτα χειρότερο και γίνει το άρθρο μανιφέστο βωμολοχίας αντί για γραπτή κραυγή απόγνωσης σε κόσμια πλαίσια.

Λοιπόν, τι λέγαμε; Α, για τον μ…α τον Έλληνα, ο οποίος καμαρώνει ότι ξέρει και να οδηγεί από τη  μέρα που θα γεννηθεί έως τη μέρα που θα αποδημήσει εις Κύριον. Ναι, βέβαια, γιατί στην Ελλάδα αν δεν φτάσεις μία ανάσα από το να πεις το ποίημα στα… βαθιά γεράματα το τιμόνι του αυτοκινήτου παραμένει βασικό αξεσουάρ των χεριών σου. Κάτι σαν το σκουλαρίκι ένα πράγμα…

Ναι αλλά επειδή τόση ώρα λέω αερολογίες και με τις παρεκβάσεις που κάνω δεν θα τελειώσουμε ποτέ, ας τα πω μια και καλή τα τρία-τέσσερα πραγματάκια που είχα εξ’ αρχής να πω για να τελειώνουμε. Έχει και «Ζωή της Άλλης» σε λίγο και δεν λέει να το χάσουμε. Αρχίζω με καμάρι, «λεπόν»:

1.        Δεν ήξερα ότι στους δρόμους ο καθένας οδηγεί αναλόγως την ψυχική του διάθεση. Δηλαδή, όταν είσαι φιγουρατζής για παράδειγμα. Φτιάχνεις κάτι καγκούρικο στο αμάξι σου, κοτσάρεις και κάτι ηχεία σαν διαστημικές πατέντες που ακόμα δεν γνωρίζουμε οι περισσότεροι γήινοι, φώτα μπλε, α…α εμπριμέ, μου βάζεις και μαύρα τζάμια κατράμι σαν ψωνάρα και τρέχεις σαν τον κερατά δεξιά αριστερά αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους συνοδηγούς γύρω σου, για τα μηχανάκια ούτε λόγος, καλά οι πεζοί σχεδόν μοιάζουμε με κινούμενο στόχο… Και σε ρωτάω ρε φίλε, επειδή εσύ κάνεις συνεχώς φιγούρα εγώ τι φταίω; 
2.            Ο άλλος πάλι που βιάζεται να πάει στη δουλειά του, ή που τελοσπάντων έχει μία δουλειά που απαιτεί να βρίσκεται διαρκώς στους δρόμους μπροστά σ’ ένα τιμόνι, κάπου στο μεσημέρι, που αρχίζει και η καλή κίνηση, πιάνει και τρελαίνεται. Τι τρελαίνεσαι κύριε; Άμα δεν μπορείς παράτα το. Δεν λέω, δουλειά είναι, δύσκολο να οδηγάς συνέχεια, αλλά μία ο ένας που σου τη σπάει μπροστά επειδή δεν πήρε πρέφα το πράσινο φανάρι, την άλλη ο δίπλα που σου κολλάει πολύ, μετά ο παρ’ άλλος που πάει σαν κότα ενώ εσύ βιάζεσαι λόγω δουλειάς, είναι λογικό άθελά τους να παίζουν επικίνδυνα με τα νεύρα σου. Ναι, αλλά εσύ, ξέρεις, πρέπει να σκάσεις και να συνεχίσεις να οδηγάς προσεκτικά. Οι βιασύνες σου, τράγε, και οι απότομες κινήσεις για να αποφύγεις όλους αυτούς μετατρέπουν αυτομάτως πολύ κόσμο γύρω σου σε υποψήφια θύματα. Τους ρώτησες αυτούς; Στην τελική κι όλοι εμείς σε κάποιες δουλειές πάμε!
3.             Καλώς τον κι αυτόν. Τρίτος με συναισθηματικά φορτισμένο κόσμο την ώρα της οδήγησης. Εσύ πάλι φίλε μου μπορεί να είσαι χαλαρός, η διάθεσή σου να σού υπαγορεύει μια άνετη βόλτα με το αμάξι ένα ηλιόλουστο μεσημέρι ακούγοντας παράλληλα τη μουικούλα σου, φορώντας τα ακριβά γυαλάκια σου, και πολλές φορές μιλώντας σε κλίμα ευφορίας με κάποιον στο κινητό σου, όμως την ίδια ώρα ΚΑΠΟΙΟΙ ΒΙΑΖΟΜΑΣΤΕ!!! Ρε μ…α, δε φτάνει που πας με 10 χιλ. και μού έχεις γίνει σαν στραβοχυμένο τομάρι προσπαθώντας να κρατήσεις το κινητό ανάμεσα στον ώμο και το αυτί σου, και χασκογελάς κιόλας; Εσύ ρε βλήμα πας για καφέ και την ίδια ώρα άλλοι προσπαθούν να προλάβουν το μάθημα στη σχολή τους, άλλοι (σαν την προηγούμενη περίπτωση) πάνε στη δουλειά τους, άλλοι πάνε κι εγώ δεν ξέρω πού, αλλά πάντως κάπου για σοβαρό σκοπό και -χωρίς πλάκα στο λέω, μη σοκάρεσαι- ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ!!! Να πας για καφέ ρε, αλλά αφενός μίλα στο κινητό κάπου παρκαρισμένος ή έστω όχι όταν οδηγείς και αφετέρου, σεβάσου ρε απολίτιστε ότι ο άλλος βιάζεται για κάποιο λόγο και αν μη τι άλλο οδήγα κανονικά ρε. Ξέρεις, «κανονικά» εννοώ στο όριο ταχύτητας που επιβάλει μια νορμάλ κυκλοφορία μέσα στην πόλη. Κι επίσης, «κανονικά» εννοώ να πηγαίνεις ανάμεσα σε εκείνες τις άσπρες γραμμούλες που είναι ζωγραφισμένες κάτω στο δρόμο, κι όχι πάνω τους ρε!!!

Με τα πολλά θέλω να πω: δεν καταλαβαίνω γιατί και από πότε ισχύει ότι στην Ελλάδα οδηγούμε αναλόγως της ψυχικής μας διάθεσης. Αν κάποιος έχει μπερδέψει κάπως τα πράγματα και θεωρεί ότι η οδήγηση είναι για να εκφράζει τα εσώψυχά του, τού έχω μία σημαντική αποκάλυψη να του κάνω: Χα! Κάνει μεγάλο λάθος! Αν θες να εκφράζεσαι, αν νιώθεις πιεσμένος τελευταία, αν ψάχνεις ένα τρόπο να βγάλεις έξω όλο τον εσωτερικό σου κόσμο σου έχω μία καλύτερη ιδέα. Βασικά παράτα το τιμόνι του αυτοκινήτου και δεύτερον ασχολήσου με την τέχνη. Ζωγράφισε, παίξε μουσική, παίξε ποδόσφαιρο, απήγγειλε ποίημα, σύνθεσε ποίημα, γράψε, πάντως οπωσδήποτε μην οδηγείς. Η οδήγηση -πρόσεξέ με- ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ. Για την ακρίβεια είναι μια τέχνη από πλευράς της απαραίτητης τεχνικής που οφείλεις να διδαχθείς και να βελτιώνεις με την πείρα που αποκτάς, αλλά σε απόλυτο βαθμό είναι μία κανονιστική τέχνη. ΚΑΝΟΝΕΣ, αν σου λέει κάτι η λέξη Έλληνα οδηγέ, είναι μια σειρά από θεσπισμένες βάσει Νόμου προτάσεις-επιταγές οι οποίες ρυθμίζουν με ρητό τρόπο το ΠΩΣ πρέπει να είναι η κυκλοφορία των αυτοκινήτων, μέρος της οποίας αποτελείς κι εσύ ως οδηγός, προκειμένου και με σκοπό να επικρατεί, πάνω απ’ όλα, η τάξη στους δρόμους και ιδίως η ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής. Ε, η λογική που διέπει τους νόμους δεν είναι κάτι το τυχαίο. Αλλά στοχεύει εξ ολοκλήρου στην ασφάλειά σου και στην ασφάλεια όλων και αν ΜΙΑ, ΜΑ ΜΟΝΟ ΜΙΑ, ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ έχεις είναι να τους εφαρμόζεις, σκεπτόμενος, έστω αμυδρά, ότι δεν οδηγείς ΟΛΟΜΟΝΑΧΟΣ αλλά παρέα με πολύ κοσμάκι κι όπως δεν θες να γίνεις κάποια μέρα το υποψήφιο θύμα, μην γίνεσαι εσύ ο υποψήφιος θύτης. Λίγο τη λογική αν χρησιμοποιήσεις, θα καταλάβεις Έλληνα οδηγέ ότι το αμάξι δεν είναι όπως δείχνουν οι αμερικάνικες ταινίες. Άρα ούτε «γκόμενο/α» σε κάνει, ούτε σε τρανσφόρμερ μετατρέπεται, ούτε σε κάνα άγριο «πιστολίδι» θα μπλέξεις με αυτό στα στενά της πόλης, ούτε τίποτα από όλα αυτά… Απλά και ξεκάθαρα, είναι ένα μέσο για να μετακινείσαι σε σύντομο χρονικό διάστημα απ’ ό, τι με τα πόδια ή το μουλάρι. Και κάτι τόσο πρακτικό, κάτι τόσο δυνατό και τεχνολογικά προηγμένο προϋποθέτει αυξημένη δύναμη. Αυτή προϋποθέτει ευθύνη και η ευθύνη, λογική κι η τελευταία γνώση. Οι διακυμάνσεις της ψυχικής σου διάθεσης μπορούν να μένουν απ’ έξω από την πόρτα του αυτοκινήτου, αλλιώς -και δεν είναι μυθοπλασία αυτό- το αυτοκίνητο γίνεται ωραιότατα κινητό φέρετρο…

ΥΓ1: Σ’ όλα αυτά ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ είναι εδώ η τροχαία για να ελέγχει την εφαρμογή των νόμων, δηλαδή αν πολίτες οδηγούν στο πνεύμα της λογικής της ασφάλειας που διέπει τον ΚΟΚ. Ωστόσο οι τροχονόμοι κρίνουν πιο σημαντικό να σου κόψουν κλήση αν σε κάποιον αιφνιδιαστικό, άσκοπο, έλεγχο καμία Κυριακή μεσημέρι, κι ενώ ήταν κρυμμένοι σε κάνα στενό ή κάτω από καμιά γέφυρα, δεν βρουν μέσα στο αμάξι φαρμακείο ή πυροσβεστήρα. Αμφότερα απαραίτητα, αλλά, ειλικρινά, είναι από τις τελευταίες τρύπες του ζουρνά μπροστά σε άλλες παραβιάσεις του ΚΟΚ που γίνονται καθημερινά. Α, κι επίσης, για να εφαρμοστούν οι νόμοι από τους πολίτες πρέπει αρχικά οι ίδιοι οι εκπρόσωποι/υπάλληλοι  της πολιτείας να δείξουν με το παράδειγμα την αναγκαιότητα και τη χρησιμότητα των νόμων. Πως λοιπόν θα γίνει αυτό αν στο απίστευτο μπάχαλο που επικρατεί καθημερινά στους δρόμους (είτε αφορά το κυκλοφοριακό, είτε τις κάθε είδους παραβάσεις των οδηγών) η απουσία των τροχονόμων είναι ΚΡΑΥΓΑΛΕΑ, ενώ κάτι Πρωτοχρονιές ή Κυριακές του Πάσχα τη στήνουν σε δέκα μεριές σαν τα αρπακτικά που περιμένουν το θήραμα; Ρε σεις το πρόστιμο έχει αποτρεπτικό, παραδειγματικό και διδακτικό χαρακτήρα, δεν είναι ευκαιρία για αρπαχτή!!!

ΥΓ2: Εσείς πάλι που προσποιήστε τους πολιτικούς, φτιάχτε ρε και κάνα δρόμο!! Στους καρόδρομους που είχαν οι πόλεις από όταν ήταν χωριά ρίξατε δυο στρώσεις τσιμέντο και τι; Κάνατε δρόμο; Αμ δε!! Από το κέντρο στο σπίτι μου, έχει τόσες λακκούβες που νομίζεις ζωντάνεψε ο Ευρυσθέας και βλέποντας στο πρόσωπό σου έναν νέο Ηρακλή, σού ανέθεσε έναν 13^ο άθλο για να περνάει η ώρα. Ούτε εξτρίμ σπορ να κάναμε με τόσα στραβά που έχουν οι δρόμοι στην Ελλάδα. Α, και μην πείτε για φράγκα! Τόσα που φάγατε θα είχατε κάνει λεωφόρους σε κάθε στενάκι…

ΥΓ3: Τι οχταπλοπαρκάρεις ρε άνθρωπε χωρίς σοβαρό λόγο, να πούμε; Είσαι εντελώς ηλίθιος…;

By Antonio