Καλημέρες πολλές θέλω να στείλω σε όλους σας, παρότι σχεδόν μεσημέριασε, θέλοντας παράλληλα να πω δυο λόγια για ένα γεγονός-φαινόμενο που στα Ελληνικά δεδομένα μπορεί απλώς να ληφθεί υπ’ όψιν ως μία ακόμα κατάσταση καθημερινής τρέλας…
Εντάξει, η οικονομική κρίση πλήττει πολύ κοσμάκι τούτη την περίοδο. Φυσικό είναι στις αδύναμες οικονομικά χώρες, δηλαδή σ’ αυτές που χρωστάνε πολύ «μαλλί» -ναι, πρώτη και καλύτερη την Ελλάδα εννοώ- είναι λογικό κι επόμενο η παγκόσμια οικονομική διαταραχή να κάνει περισσότερο εμφανή τα σημάδια της. Το αποτέλεσμα; Το βλέπουμε ή καλύτερα, το βιώνουμε σε κάθε στιγμή, περίσταση, γεγονός της καθημερινότητάς μας. Κορυφαία δε εμπειρία όλων μας οι ΑΠΕΡΓΙΕΣ!! Μία έννοια που ναι μεν γεννήθηκε ως ένα απολύτως δίκαιο εργατικό δικαίωμα, ωστόσο στην Ελλάδα, τη χώρα των παρανοήσεων, η ερμηνεία που της έχουμε δώσει, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, είναι πράγματι πολύ… ιδιαίτερη. Και ποια είναι αυτή η ιδιάζουσα χροιά την οποία έχουμε αποδώσει στην ερμηνεία της έννοιας της απεργίας; Μα το αποκλειστικά δικό μας, το μοναδικό μας, το εξ ολοκλήρου προσωπικό μας… το ένα και αδιάλλακτο ΣΥΜΦΕΡΟΝ μας… Γιατί πρέπει να είναι πολύ ευθυνόφοβος κάποιος έτσι ώστε να μην βλέπει ότι εσχάτως η απεργία στην Ελλάδα δεν εξυπηρετεί απολύτως κανένα εργατικό δικαίωμα παρά αποβλέπει στην διευθέτηση κάθε είδους απαίτησης των εργαζομένων του δημόσιου τομέα, ακόμα κι αυτή είναι παράλογη, με πιο απλά λόγια είναι εις βάρος όλης της κοινωνίας.
Μία διαπίστωση που ξεκινάει από το ότι καταρχήν δεν είμαστε πρωταγωνιστές σε έναν «Ελληνικό» Μάη του ’68, ούτε φυσικά αγωνίζεται κανείς για τα λεγόμενα «κεκτημένα» πολλών ετών που κινδυνεύουν να χαθούν. Η αλήθεια λέει ότι αφ’ ενός ο Μάης του ’68 και ο κάθε «Μάης του ‘68» στην εκάστοτε κοινωνία είναι συνέπεια της πραγματικής καταπίεσης του ισχυρού και της ταυτόχρονης ανάγκης του καταπιεζόμενου να αντιδράσει και να απαιτήσει την ισότητα που δικαιούται. Αφ’ ετέρου, «κεκτημένο» ή αλλιώς «συνταγματικά κατοχυρωμένο» δεν είναι τίποτα παρά μόνο το γενικό συμφέρον, το ΣΥΝΟΛΙΚΟ κι όχι το εν μέρει καλό, το δικαίωμα του κάθε πολίτη από τον Πατριάρχη μέχρι τον αγριότερο δολοφόνο, από τον πρωθυπουργό μέχρι τον θυρωρό μιας πολυκατοικίας και από τον πλουσιότερο άνθρωπο μέχρι έναν ζητιάνο να λογαριάζονται ως ίσος στο… δικαίωμα που έχει να ζει αξιοπρεπώς. Αυτή είναι η μοναδική «συνταγματικά» κατοχυρωμένη αρχή που οφείλει να διαφυλάττει μία πολιτεία, αν θέλει να αξιώνει τον τίτλο της Δημοκρατίας. Με τις ενδιάμεσες ή παραπλήσιες λύσεις που ουσιαστικά τάσσονται υπέρ του καλού και του συμφέροντος μιας κατηγορίας πολιτών να αποτελούν αποκλειστικά διαστρεβλώσεις…
Όμως, κάνω μία παρέκβαση εδώ για να προσθέσω το εξής: Υπάρχει μια βασική αρχή που λέει ότι οι φράσεις, οι λέξεις, οι έννοιες, οι ερμηνείες διαμορφώνονται αναλόγως των περιστάσεων. Αν αλλάξουν οι περιστάσεις αυτομάτως όλα τα παραπάνω σημαίνουν και κάτι άλλο, γιατί στην τελική όλα έχουν την αξία και τη χροιά που τους δίνουμε, με το μέτρο σύγκρισης να παραμένει στο φινάλε πάντα το ίδιο: το αποτέλεσμα που αντανακλάται στον άνθρωπο: ευτυχία ή δυστυχία. Προσωπικά, είμαι υπέρ αυτής της αρχής, η εφαρμογή της οποίας στο πρόβλημα που αναλύουμε είναι δραστικά αποκαλυπτική.
Κι επανέρχομαι: Στην Ελλάδα, και δεν είναι δα και κανένα κρυμμένο μυστικό αυτό, η τυπολατρία και η τυφλή πίστη στους κανόνες και στις αξιωματικά διατυπωμένες αρχές μάς έχει κάνει δύσκαμπτους. Κολλημένους στο να δούμε ποια είναι η ουσία όλων αυτών που λέμε και συγκεκριμένα στο εργασιακό κομμάτι, όλων αυτών που διεκδικούμε. Μια ουσία που με πολύ ρητό τρόπο λέει ότι εν πολλοίς όλοι κοιτάμε αποκλειστικά την πάρτη μας, το περιορισμένο στα δικά μας τετραγωνικά συμφέρον και δεν δίνουμε δεκάρα όχι για την υπόλοιπη κοινωνία, αλλά ούτε καν για τον ακριβώς διπλανό μας είτε συγγενής, είτε συνάδελφος, είτε φίλος, είτε απλώς γείτονας.
Με την πρόφαση ότι διεκδικούμε κάποια δικαιώματα, ή ότι παλεύουμε για να διατηρήσουμε κεκτημένα δικαιώματα, εθελοτυφλούμε μπροστά σ’ αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, δίνοντας ουσιαστικά μία ακόμα σπρωξιά προς τον γκρεμό στο ήδη εξασθενημένο Ελληνικό κράτος. Αδιαφορώντας την ίδια ώρα για το καίριο ερώτημα του «πως φτάσαμε ως εδώ;», αφού φυσικά δε μας συμφέρει να παραδεχτούμε ότι εμείς είμαστε αυτοί που συμβάλαμε, που διεκδικήσαμε, που απαιτήσαμε ένα τέτοιο κράτος, εξασθενημένο, σαν κι αυτό που απολαμβάνουμε σήμερα. «Απαιτήσαμε» πολιτικούς που να μας κάνουν τα χατίρια ανεξαρτήτου κόστους, απαιτήσαμε «ευκολίες», απαιτήσαμε να γίνουμε «άρχοντες» ενόσω ήμασταν «χωριάτες», απαιτήσαμε η «πάρτη» μας να μετατραπεί στο μοναδικό εργασιακό δικαίωμα που έχουμε να υπερασπιστούμε, στέλνοντας περίπατο το γεγονός ότι δεν ζούμε ελεύθεροι σε μια ζούγκλα, αλλά αποτελούμε μέλη μιας -υποτίθεται- σύγχρονης κοινωνίας ανθρώπων, πράγμα που πολύ απλά σημαίνει ότι το καλό το δικό μας συνδέεται άμεσα με το καλό όλων, δηλαδή με το γενικό καλό της κοινωνίας.
Βέβαια, το παράδοξο είναι ότι τελικά δεν ξέρω αν είμαστε μια κοινωνία ανθρώπων που ζουν με κανόνες της ζούγκλας των ζώων ή αν είμαστε ζώα που αδίκως πολεμάνε να ζήσουν με κανόνες κοινωνίας ανθρώπων και στο τέλος πάντα αποτυγχάνουν. Ας είμαι αισιόδοξος, πιστεύοντας ότι ισχύει το πρώτο… Το οποίο, τουλάχιστον, είναι αναστρέψιμο…
Τα υπόλοιπα στο Νο2…
By Antonio
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου