Πάντα είχα την απορία πως είναι δυνατόν μία κουταλιά σκόνη καφέ, μία ζάχαρη χτυπημένα στη μηχανή διαλυμένα μέσα σε λίγο νερό να κοστίζουν ένα αστρονομικό για τις ημέρες μας ποσό που αγγίζει τα… 5 ευρώ. Ήθελα να ήξερα τι χρεώνεται τόσο εξαιρετικά στην όλη διαδικασία. Τα παγάκια?
Προφανώς κι όχι θα πει κανείς. Είναι η ατμόσφαιρα, το μέρος, οι υπηρεσίες και γενικώς η μούρη που πουλάει το μαγαζί. Εντάξει καλά όλα αυτά. Αλλά αν το κάνουμε το συγκεκριμένο το θέμα και μιλήσουμε φερ’ ειπείν για ένα κλασικό Χαλκιδικιώτικο beach bar και προσθέσουμε στην παραπάνω τιμή για τον καφέ ακόμα 4 ευρώ για ξαπλώστρα και ομπρέλα τότε η επιθυμία για μερικές στιγμές χαλάρωσης στην αγαπημένη σου παραλία κοστίζουν κοντά στα… 10 ευρώ (δεν πρόσθεσα φυσικά καμία αγορά προϊόντος προς βρώση από το κατάστημα που περιγράφω γιατί τότε επιβάλλεται να κουβαλάς… μπλοκ επιταγών μαζί σου). Δηλαδή για να μιλήσουμε με πιο παραστατικά λόγια, κοστίζουν όσο περίπου το μισό από όσο είναι το μεροκάματο ενός ανειδίκευτου υπαλλήλου στη χώρα μας!!!
Θα μου πει κανείς: «Μην πας εκεί ρε φίλε», ή ίσως «Κάποιοι έχουν τα χρήματα να πάνε». Ε, και θα του απαντήσω: «Αν συνεχιστεί αυτό, ο επιχειρηματίας του εν λόγω καταστήματος ας το πάρει απόφαση ότι είναι το τελευταίο καλοκαίρι που έχει δουλειά και μετά ας αγοράσει μια καλή μυγοσκοτώστρα γιατί θα πέσει σύννεφο η καρπαζιά στις μύγες τα επόμενα καλοκαίρια»!!
Γιατί; Τι γιατί ρε καλλιτέχνη; Γιατί όποιος επιχειρηματίας λειτουργεί με το παραπάνω σκεπτικό, δηλαδή «δυο-τρεις μήνες δουλειά είναι, ας αρπάξουμε όσο πιο πολλά μπορούμε όσο έρχεται ακόμα κόσμος» είναι επιεικώς πρωτόγονος. Ούτε στην εποχή του Χαλκού δεν σκέφτονταν τόσο προκλητικά αισχροκερδώς όσοι προσπαθούσαν να κερδίσουν τον επιούσιο άρτο μέσα από κάποια επιχείρηση. Δε λέω, αρκετά χρήματα δόθηκαν αφειδώς εδώ και μια τριακονταετία στη χώρα μας και μάλιστα σε ένα μεγάλο μέρους του πληθυσμού και άμεσο αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ή η διαμόρφωση επαγγελμάτων που όχι μόνο δεν υπήρχαν (έτσι) παλαιότερα αλλά που βασίζονται αποκλειστικά στην αφαίμαξη χρημάτων από τους πολίτες που πλέον τους περίσσευαν!
Αξιοπρόσεκτη το δίχως άλλο η εν λόγω τακτική αλλά οπωσδήποτε με... ημερομηνία λήξης. Η ώρα της οποίας φαίνεται να ήρθε πια με το ξέσπασμα της λεγόμενης οικονομικής κρίσης -και- στη χώρα μας. Ο κόσμος πλέον ΔΕΝ έχει χρήματα, και όσοι έχουν, πλην βεβαίως κάποιες κατηγορίες που ούτως ή άλλως αποτελούν ένα άλλο κοινό που πάντα θα έχει πολλά φράγκα, είναι από όσους «ξέμειναν» και οι οποίοι φυσικά επειδή ακριβώς βλέπουν ότι ένα ιδιαίτερα σκοτεινό «αύριο» πρόκειται να τους επισκεφθεί κάνουν ότι μπορούν για να το αντιμετωπίσουν προετοιμασμένοι.
Συνεπώς: εσύ που ποντάρεις ότι χρεώνοντας λησταρχικώς περίπου 10 ευρώ το «κεφάλι» τον κάθε σου πελάτη, χωρίς παράλληλα να προσφέρεις αξιομνημόνευτες υπηρεσίες, σε μία απέλπιδα προσπάθεια να «αρπάξεις» όσο περισσότερα γίνεται κι όχι πρωτίστως να εκπληρώσεις τον ρόλο σου, δηλαδή να ευχαριστήσεις τους θαμώνες του μαγαζιού σου, μάθε ότι ο κόσμος δεν άφησε την ιδέα να πάει διακοπές φέτος επειδή ήθελε να έρθει στο δικό σου στέκι και να τα ακουμπήσει.
Κι αν σε μία περίοδο ευημερίας είχες την ευχέρεια να διαμορφώσεις το οικονομικό επίπεδο των πελατών σου, σε μία περίοδο κρίσης νικητής αναδεικνύεται όποιος στο φινάλε παραμένει ανοικτός και δεν κατεβάζει τα ρολά…
by Antonio
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου