Happy birthday cinema… Αλήθεια, τι θα ευχόσασταν σε κάποιον που θα γιόρταζε τα… εκατοστά δέκατα πέμπτα γενέθλιά του; Προφανώς το κλισέ «να τα εκατοστίσεις» δεν θα είχε και πολύ μεγάλη αξία… Άλλωστε έχω την εντύπωση ότι με τον ρυθμό που κατακτά τις καρδιές όλων όσων το γνωρίζουν σε μερικά -αρκετά από τώρα- χρόνια ακόμα και το «να τα χιλιάσεις» θα μοιάζει λίγο… Οπότε επιλέγω να ακολουθήσω μία κάπως πιο διπλωματική οδό και εύχομαι με τη σειρά μου: μην σταματάς ποτέ να μας προσφέρεις τέτοιες συγκινήσεις, όπως μόνο εσύ ξέρεις…
Ο λόγος για το… σινεμά, τον κινηματογράφο, την μεγάλη οθόνη ή όπως αλλιώς εσείς θέλετε πέστε το, μία από τις κλασικότερες μεθόδους ψυχαγωγίας και διασκέδασης του σύγχρονου ανθρώπου, που πλέον δεν χαρακτηρίζει απλώς τη μορφή ζωής μας, αλλά αποτελεί επιπλέον ένα σήμα κατατεθέν της.
Πως ξεκίνησαν όλα; Ακριβώς πριν από εκατόν δεκαπέντε χρόνια, όταν σαν σήμερα στις 28 Δεκεμβρίου, τρεις ημέρες πριν τον ερχομό της Πρωτοχρονιάς, οι αδελφοί Λιμιέρ ανοίγουν το πρώτο σινεμά στο Παρίσι και προβάλουν την πρώτη κινηματογραφική ταινία. Διάρκειας; Μόλις ένα ολόκληρο λεπτό…
Ποιοι ήταν όμως οι κύριοι Λιμιέρ; Για την ακρίβεια ο Λουί (5 Οκτωβρίου 1864 - 6 Ιουνίου 1948) και ο Ογκίστ (19 Οκτωβρίου 1862 - 10 Απριλίου 1954) Λιμιέρ γεννήθηκαν στην πόλη Μπεζανσόν της Γαλλίας, αλλά αμφότεροι μεγάλωσαν στη Λιόν, όπου ο πατέρας τους διατηρούσε κατάστημα φωτογραφικών ειδών.
Από τα νεανικά τους χρόνια εργάζονται στην οικογενειακή επιχείρηση και από το 1892 ασχολούνται με τη δημιουργία κινούμενης εικόνας, κατορθώνοντας να κατασκευάσουν μία μηχανή λήψης και προβολής, για την οποία μάλιστα λαμβάνουν δίπλωμα ευρεσιτεχνίας στις 13 Φεβρουαρίου του 1894.
Στις 22 Μαρτίου του 1895 προχωρούν στην πρώτη ιδιωτική προβολή μιας δικής τους μικρού μήκους ταινίας, για να φτάσουμε -επιτέλους- στην επίμαχη ημερομηνία. Στις 28 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου κάνουν την πρώτη δημόσια προβολή με εισιτήριο, στο Grand Café του Παρισιού κι από τότε όλα όσα ακολούθησαν είναι απλώς ιστορία...Τον επόμενο χρόνο οι αδελφοί Λιμιέρ ξεκινούν περιοδεία στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη, όπου τυγχάνουν θερμής υποδοχής.
Ωστόσο, η μοίρα τους επιφύλασσε διαφορετικά σχέδια. Σε μία ίσως από τις μεγαλύτερες εξάρσεις της τραγικής ειρωνείας οι ίδιοι παίρνουν την απόφαση και κρίνουν ότι ο κινηματογράφος δεν έχει μέλλον κι έτσι πουλούν την εφεύρεσή τους στον Ζορζ Μελιέ, κρατώντας για τον εαυτό τους μόνο ένα μικρό κομμάτι στην ιστορία της μεγάλης οθόνης…
Εμείς πάλι κρατάμε ότι το σινεμά έχει γίνει πλέον … τρόπος ζωής. Κι ανεξάρτητα από το αν είναι ή όχι μία από τις σημαντικές εφευρέσεις του ανθρώπου, εμείς απλώς το ευχαριστούμε γι’ αυτά που μας προσφέρει…
By Antonio
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου