Με τα αφιερώματα στους σπουδαίους που φώτισαν την Ελλάδα κι έχουν φύγει από κοντά μας,όπως είναι ο Οδυσσέας Ελύτης που γεννήθηκε σαν χτες,υπάρχουν δύο προβλήματα.Αφενός,έχουν γραφτεί και ειπωθεί τόσο πολλά,αφετέρου το να αναφέρεις βιογραφικά-ιστορικά στοιχεία για εκείνους,μερικές φορές κουράζει τον αναγνώστη.Έτσι,θα προτιμήσω σήμερα,να μοιραστώ μαζί σας μονάχα τις σκέψεις μου και την εκτίμηση μου για τον συγκεκριμένο ποιητή,που θεωρείται από τους σημαντικότερους του αιώνα που μας πέρασε.
Ήταν ο πρώτος ποιητής που διάβασα κάτι δικό του.Είχα ξεκινήσει να ανακαλύπτω την μαγεία της ανάγνωσης στίχων και να αντιλαμβάνομαι τις τόσο ζωντανές,καμιά φορά πολύσημες εικόνες που κρύβονται πίσω απ’αυτούς,όταν στα χέρια μου έπεσε το «Μονόγραμμα».Ήμουν γύρω στα δεκαεπτά,τότε που νομίζεις ότι νόημα έχουν και μπορείς να καταλάβεις μόνο τους στίχους με θέμα τον έρωτα.Με τράβηξε από τις πρώτες σειρες,που ο Ελύτης δήλωνε:θα πενθώ πάντα για σένα,μόνος στον Παράδεισο,κι όταν ξεκίνησε την περιγραφή της γυναίκας και της τρυφερής τους ιστορίας,με γοήτευσε η επιλογή των τόσο δυνατών σε νόημα λέξεων,οι μεταφορές,οι παρομοιώσεις των συναισθημάτων του με καθημερινά δεδομένα.Της έλεγε: πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
το γερτό παντζούρι εσύ , ο αέρας που το ανοίγει εγώ,επειδή σ'αγαπώ και σ'αγαπω,πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει,και πιο κάτω:σ’αγαπάω,μ’ακούς;και διάβασα πώς εκφράζεται με λέξεις το να νιώθει κανείς συνέχεια του ανθρώπου που αγαπάει και ότι οι επιλογές του ότι εξαρτώνται από τις επιλογές του άλλου.Μου φαίνονται πολύ μακρινά τα συναισθήματα μου,καθώς και οι μνήμες από εκείνο το αγόρι,μα η αναζήτηση και για άλλα ποιήματα του Ελύτη είχε μόλις αρχίσει.
Ακολούθησαν πολλές νύχτες και μέρες που κουβαλούσα στην σχολική μου τσάντα ή άφηνα στο κομοδίνο μου ένα του βιβλίο που διάβαζα λίγο πριν κοιμηθώ.Το θεωρούσα,και το θεωρώ ακόμα άσκηση του μυαλού και τους συναισθήματος το να καταλάβεις τί ένιωθε όταν το έγραψε.Καμια φορά δεν μπορείς ούτε να υποθέσεις,άλλη φορά σε βρίσκει απολύτως σύμφωνο και σε εκφράζει τόσο που ταυτίζεσαι.Οι «Προσανατολισμοί»,Τα «Ρώ του Έρωτα»,το «Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου»,ένιωθα να’ναι για μένα καινούργιοι κόσμοι,και οι στίχοι τους κλειδιά για να προχωρήσω.Καταλάβαινα πόσο αγαπούσε την Ελλάδα,έγραφε για τον λαμπερό ήλιο της και την γαλάζια θάλασσα και ήθελα να είναι καλοκαίρι,να πάρω ένα καράβι και να φύγω.
Δεν έχω ακόμα να πω πολλά,αλλά νιώθω την ανάγκη να τον ευχαριστήσω που μου άνοιξε την πόρτα στον κόσμο της ποίησης,την μαγεία του οποίου πολλοί δεν θέλουν να δοκιμάσουν να βιώσουν,που μ’εκανε περισσότερο ονειροπόλα και που έγινε και εφαλτήριο της δικιάς μου προσπάθειας να εκφράσω στο χαρτί όσα σκέφτομαι στις διάφορες στιγμές της ζωής μου.Σίγουρα έχω ακόμα πολλές δικές του σκέψεις να διαβάσω.
By Nikolina
Υ.Γ.Αν κάποιος αρέσκεται παρ’όλα αυτά στο να μαθαίνει βιογραφικά,μπορούμε με λίγα λόγια να πουμε ότι γεννηθηκε στη Σκιάθο,έζησε από το 1911 μέχρι το1996,πολέμησε στον πόλεμο του 1940,ενώ για το έργο του βραβεύτηκε με Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το Νόμπελ Λογοτεχνίας.Το «Άξιον Εστί»-το σημαντικότερο από τα έργα του,έχει μελωποιηθεί από τον Μίκη Θεοδωράκη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου