Ο άνθρωπος με τα χίλια… πρόσωπα

Πολλοί λένε ότι καλός ηθοποιός είναι αυτός που παίζει καλά, αλλά «ηθοποιός» είναι αυτός που δεν φοβάται να παίξει ρόλους που είναι τελείως κόντρα από αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Που ρισκάρει ακόμα και να τσαλακώσει την εικόνα του, να πάρει πάνω του έναν δύσκολο και τολμηρό ρόλο, ακόμα κι αν χρειαστεί να υπερβεί τα καθιερωμένα όρια της ανθρώπινης ζωής. O λόγος αυτός με κάνει να μην είμαι καν σίγουρος αν ο Κρίστιαν Μπέιλ ανήκει στην πρώτη ή στη δεύτερη άτοπη διάκριση που πραγματοποίησα, αυτό όμως είναι αδιαμφισβήτητο με την περίπτωσή του είναι ότι είναι με διαφορά ο άνθρωπος με τα… χίλια πρόσωπα.

Ο 36χρονος Ουαλός, γνήσιο απόσταγμα της βρετανικής υποκριτικής σχολής και Σεξπηρικά γαλουχημένος, έχει βαλθεί τα τελευταία χρόνια να κατακτήσει ολοκληρωτικά τη μεγάλη οθόνη, έχοντας αναδειχθεί μέσα από πολύ ενδιαφέροντες αλλά ταυτόχρονα δύσκολους ρόλους. Η μοναδική του προσήλωση, η χαρακτηριστική προφορά, αλλά και το ιδιαίτερο πάθος με τα οποία προσεγγίζει κάθε φορά τις ερμηνείες του είναι στοιχεία που έχουν αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια τους και δικαίως τον συγκαταλέγουν ανάμεσα σε έναν από τους κορυφαίους ηθοποιούς της νέας γενιάς.

Αυτό όμως που πραγματικά εντυπωσιάζει στην περίπτωσή του δεν είναι μόνο τα παραπάνω. «Θυσιάζεις όλη τη ζωή σου για να κάνεις κάτι σπουδαίο», έλεγε ο ίδιος ο Μπέιλ όντας ο Άλφρεντ Μπόρντεν, ένας εκ των δύο δίδυμων αδελφών ταχυδακτυλουργών στην ταινία The Prestige, προσπαθώντας να αποδείξει ότι για να πετύχεις κάτι πραγματικά μεγάλο, χρειάζεται να θυσιάσεις, με οποιοδήποτε κόστος, όλη σου τη ζωή. Αυτό το κόστος φαίνεται να έχει αναλάβει και στη δική του καριέρα ο Κρίστιαν Μπέιλ, προσφέροντάς μας, κάθε φορά που αναμένουμε μία ταινία του, την περιέργεια να διαπιστώσουμε πώς έχει μεταβάλει τον εαυτό του, όχι για να υποδυθεί τον ρόλο, αλλά να γίνει ο ρόλος.

Μία πρόχειρη και σύντομη αναδρομή δεν ήταν και τόσο δύσκολο να φέρει στη μνήμη μου τις σημαντικότερες περιπτώσεις όπου ο Μπέιλ δεν θύμιζε έναν ικανότατο ηθοποιό, αλλά σε έκανε να νομίζεις ότι μέσω μιας κρυφής κάμερας παρακολουθείς αληθινά πρόσωπα την ώρα που βιώνουν τα πάθη, τις απογοητεύσεις, τις χαρές, και τους έρωτές τους… Οι επεμβάσεις που πραγματοποιεί στο σώμα του δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι είναι ριψοκίνδυνες, αφού τη μία μπορεί να εμφανιστεί ως ένας μυώδης, όμορφος άνδρας, και την άλλη ως ένας τρομακτικά αδύνατος, σκεβρωμένος άνθρωπος. Κι όλα αυτά μακριά από στουντιακές παρεμβάσεις και τεχνολογικές επιμέλειες, αλλά στο απόλυτα φυσικό, ειλικρινές, ριψοκίνδυνο μεγαλείο τους. Μία δεύτερη πιο αναλυτική ματιά, μου έδωσε τη δυνατότητα να καταλήξω στη τελική κατάταξη, ξεκινώντας από την πιο ήπια και προχωρώντας στην περισσότερο ανατρεπτική, με τις κορυφαίες «μεταλλάξεις» του Κρίστιαν Μπέιλ…

Bale as Jesus Christ

Πρώτος σταθμός μας, η ταινία «Mary, Mother of Jesus», του Κέβιν Κόνορ το 1999. Εδώ η δυσκολία είναι εξ αρχής εκ των ουκ άνευ. Πόσο «ρόλος» μπορεί να είναι στο κάτω κάτω της γραφής να ερμηνεύσεις τον Θεάνθρωπο; Πάντως ο Μπέιλ ανέλαβε το τίμημα και για τις ανάγκες αυτού, τον είδαμε με πλούσιο μακρύ μαλλί, πρόσωπο αδύνατο αλλά στα φυσιολογικά πλαίσια χωρίς την υπερβολή της «Αυγής της Απόδρασης», όπως επίσης και χωρίς τους έντονους γυμνασμένους μυς στο σώμα του, που χαρακτηρίζουν έτσι κι αλλιώς την εμφάνιση του Κρίστιαν Μπέιλ στην off the record ζωή του.

Bale as Dieter Dengler

Επόμενο «χτύπημα», το «ντοκιμαντερίστικο» φιλμ του Βέρνερ Χέρτζοκ Rescue Dawn («Η αυγή της απόδρασης»), όπου υποδυόμενος τον αιχμάλωτο πιλότο Ντίτερ Ντέγκλερ σε κάποιο παραχωμένο στρατόπεδο στο Λάος κατά τη διάρκεια του Πολέμου στο Βιετνάμ, θα εμφανιστεί εξαιρετικά αδυνατισμένος, ελαφρώς μακρυμάλλης, αξύριστος, τόσο φανερά εξασθενημένος όσο ένας πραγματικός αιχμάλωτος πολέμου κάτω από τόσο βάρβαρες συνθήκες. Οι έντονες γωνίες του προσώπου του, σε συνδυασμό με την επιμέλεια του υπόλοιπου στυλ αναδεικνύουν με μεγάλη άνεση τον χαρακτήρα που ενσαρκώνει ο Μπέιλ, κάνοντας μάλιστα, κατά τη διάρκεια ορισμένων σκηνών, έως και δύσκολη την αναγνώρισή του!

Bale as Jim Luther Davis

Με περισσότερη αγριάδα, έκανε την εμφάνισή του μέσα από έναν τελείως διαφορετικό ρόλο από αυτούς που μας είχε συνηθίσει στο Harsh Times («Θάνατος στην πόλη των Αγγέλων») του Ντέιβιντ Άγερ το 2005. Αυτή τη φορά, με υπερβολικά κοντό, «στρατιωτικό»  κούρεμα, και απολύτως κανένα ίχνος γενειάδας στο πρόσωπό του. Άλλωστε ο ρόλος του εκκεντρικού, παθιασμένου, καβγατζή και αλλοπρόσαλλου Τζιμ Λούθερ Ντέιβις απαιτούσε από τον Ουαλό ηθοποιό να ακολουθήσει και στην εξωτερική του εμφάνιση ένα προφίλ σκληρού και εξαιρετικά γυμνασμένου άνδρα.

Bale as Stevie

Πάμε λίγο παλιότερα στο μακρινό 1996 και ο Μπέιλ, όντας ακόμα 22 χρονών, κάνει την εμφάνισή του στον Μυστικό Πράκτορα (Secret Agent) του Κρίστοφερ Χάμπτον. Με χτένισμα αγοριού «από σπίτι» στο Λονδίνο τα τέλη του 19^ου αιώνα, ντύσιμο καθωσπρέπει και πλήρως αξύριστο λουκ προκειμένου να αναδεικνύεται το νεανικό πρόσωπο της ηλικίας του, υποδύεται τον μικρότερο αδερφό Γουίνι (Πατρίτσια Αρκέτ), Στίβι, που πάσχει από διανοητική καθυστέρηση.

Bale as Dickie Eklund

Προτελευταία στάση μας, η επικείμενη ταινία The Fighter, με τον Κρίστιαν Μπέιλ να μπαίνει στα παπούτσια ενός 30αρη Ιρλανδού (Ντίκι Έκλαντ) πρώην πυγμάχου και νυν προπονητή του ετεροθαλούς αδερφού του («Άιρις» Μίκι Γουόρντ/ Μαρκ Γουόλμπεργκ). Αυτή τη φορά, ο Μπέιλ παρουσιάζεται αδυνατισμένος, με αραιωμένα μαλλιά και πρόσωπο ενδεικτικό ανθρώπου που, παρασυρμένος στη ζωή του από μπλεξίματα με τον Νόμο λόγω βίας και ναρκωτικών, είδε την καριέρα του ως πυγμάχου να παίρνει την κατιούσα και τη σχέση του με τον αδερφό του να εξελίσσεται σε μία σχέση ζωής για τον ίδιο.   

Bale as Trevor Reznik

Αποκορύφωμα όμως των μεταμορφώσεων του Κρίστιαν Μπέιλ παραμένει ένα: η εκρηκτική παρουσία του στον απρόβλεπτο θρίλερ του Μπραντ Άντερσον The Machinist («Ο άγρυπνος») το 2004. Εκεί είναι που λες ότι, πραγματικά, το επάγγελμα του ηθοποιού υπερυψώνεται πέρα από κάθε όρια και σύνορα που μπορεί να θέσει κανείς. Είναι εκείνο το σημείο που το τίμημα που αναλαμβάνεις, όντας ηθοποιός, να προκαλέσεις τα πιο βαθιά ανθρώπινα πάθη στο κοινό, μετατρέπεται σε στοίχημα ζωής και απαιτεί από σένα όχι απλώς να «τσαλακώσεις» την εικόνα σου, αλλά να θέσεις τον εαυτό σου σε μία περιπέτεια που δεν θα αναγκαζόσουν να την ζήσεις για κανέναν, μα για κανέναν λόγο. Η τρομακτική εμφάνισή του στο ρόλο του Τρέβορ Ρέζνικ, ενός ανθρώπου που μάχεται με το υποσυνείδητό του, δέσμιος ενός περίπλοκου παιχνιδιού της μοίρας, με αποτέλεσμα να έχει να κοιμηθεί συνολικά για έναν ολόκληρο χρόνο, είναι απλά συγκλονιστική. Η σχεδόν «σκελετωμένη» σιλουέτα του Μπέιλ κυριολεκτικά κατακλύζει την ατμόσφαιρα με την επιβλητική παρουσία της σε όλη την ταινία, γεγονός που ενισχύεται αν μάθει κανείς ότι για τις ανάγκες του έργου ο Ουαλός ηθοποιός έχασε σταδιακά γύρω στα σαράντα δύο κιλά…

Εν τέλει, δεν ξέρω, αν όλα αυτά συνηγορούν στο αν ο Κρίστιαν Μπέιλ είναι καλός ηθοποιός ή απλώς «ηθοποιός», όμως η φράση γνωστής κριτικού που λέει ότι «Με τον Μπέιλ να κοιμάται δίπλα σου, ποτέ δεν ξέρεις σε τι κατάσταση θα τον βρεις όταν ξυπνήσει…» δείχνει να έχει μεγάλη βάση…

By Antonio