Το μυστήριο της ζωής είναι και θα παραμείνει αιωνίως άλυτο για τον ανθρώπινο νου. Μία γοητευτική περιπέτεια αναζήτησης σχετικά με το ποιο είναι το πρώτο συστατικό της ανθρώπινης φύσης, ποιο είναι το σενάριο σύμφωνα με το οποίο δημιουργείται κι εξελίσσεται αυτό που ονομάζουμε ζωή. Κι ένα μεγάλο κι αναπάντητο ερώτημα, αν πράγματι, ο ίδιος ο άνθρωπος μπορεί από δημιούργημα να καταφέρει κάποια στιγμή να πάρει και τη θέση του δημιουργού…
Όλα αυτά που, αναπόφευκτα, η ανάπτυξη της τεχνολογίας έρχεται να επαναδιατυπώσει και να τα θέσει σε νέα, πιο διερευνητική, βάση μαστίζουν την ματαιόδοξη πλευρά της ανθρώπινης φύσης, που παρουσιάζεται ανήσυχη, αλλά ταυτόχρονα και πεπεισμένη για τις υψηλές, βιολογικές, δυνατότητες του ανθρώπου. Τι λέει όμως η αντίθετη άποψη; Οι ηθικές αντιδράσεις που εγείρονται είναι δεδομένες. Η σκέψη ότι ο άνθρωπος υπερβαίνει τα όρια της γνώσης που μπορεί να αποκτήσει για τη ζωή και φτάνει στο σημείο να γίνεται προκλητικός, άπληστος, σχεδόν αχάριστος, θέτοντας το αίτημα να δημιουργήσει ο ίδιος ζωή, είναι εκ των πραγμάτων ένα ζήτημα ενάντιο στον άγραφο ηθικό κώδικά που φύσει είναι αναγκασμένος να υπακούει ο καθένας. Την ίδια ώρα που ο ρόλος της θρησκείας προβάλει ίσως ως η κατεξοχήν εναντίωση στις υψηλές αξιώσεις του ανθρώπου να μπει σε τέτοιου είδους παράξενα μονοπάτια, αφού στα δικά της «χωράφια» είναι αδιανόητο ο άνθρωπος να ευελπιστεί ότι θα μπορέσει να αναπτύξει μία ικανότητα, η οποία αποδίδεται ως ειδοποιό χαρακτηριστικό στον ίδιο το Θεό.
Οι δύο αυτές αντιλήψεις έχουν χωρίσει στα δύο τη γνώμη του κοινού. Ναι, είναι απαραίτητο ο άνθρωπος να μην σταματά την έρευνά του για τη ζωή. Είναι σχεδόν υποχρεωτικό, η έρευνα αυτή να είναι συνεχής και καθολική, καθώς μόνο έτσι θα αποφευχθεί ο δογματισμός, τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις. Κι επίσης, είναι ομολογουμένως μια πρόοδος για το ανθρώπινο είδος να αναπτύξει τόσο την τεχνολογία, ώστε να καταφέρει να γνωρίσει, να αναλύσει και να διεισδύσει στα πιο βαθιά μυστήρια της ζωής, με σκοπό ένα υψηλότερο επίπεδο διαβίωσης. Υπάρχουν όμως όρια σ’ όλα τα παραπάνω; Κι αν η απάντηση είναι καταφατική, τότε ποιος είναι αυτός που τα ορίζει, αν όχι ο ίδιος ο άνθρωπος; Το τίμημα για τέτοιες πράξεις δεν είναι ποτέ ασήμαντο. Και το να θες να δημιουργήσεις ζωή είναι κάτι που σίγουρα έχει ένα πολύ μεγάλο τίμημα να πληρωθεί. Εξάλλου, μία τέτοια παρέμβαση στη φύση και στην εκλογικευμένη δομή από την οποία αποτελείται, ενέχει ένα κρίσιμο ρίσκο: την ίδια την εκδίκηση της φύσης. Την αυτόματη, αντανακλαστική αντίδρασής της στην οποιαδήποτε μεταβολή υποστεί και η οποία θα ταράξει την αλυσιδωτή εξέλιξη των άπειρων γεγονότων που την αποτελούν.
Κι ανεξαρτήτως αν υπάρχουν όρια σ’ αυτό και ποιος είναι ο υπεύθυνος που τα ορίζει, το ερώτημα που υψώνεται σ’ αυτό το σημείο είναι το εξής: είναι πράγματι ο άνθρωπος έτοιμος γι’ αυτό που ψάχνει; Ή μάλλον, είναι στ’ αλήθεια αυτό που αναζητά, ή στο όνομα της έρευνας έχει ξεχάσει ποιος ήταν ο αρχικός στόχος που την ξεκίνησε;
Η ταινία Splice περιγράφει μία περίπτωση όπου όντως η επιστήμη κατάφερε να ξεπεράσει τον εαυτό της. Πήγε κόντρα στη φύση, προκάλεσε μια γνώση που δεν γνώριζε να τη χρησιμοποιεί -κι ίσως να μην είναι ποτέ σε θέση να χρησιμοποιήσει- κι εν τέλει κινδύνεψε να βάλει σε κίνδυνο ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, κι ενώ, ειρωνικά, το καλό του τελευταίου ήταν το κίνητρο για μια τέτοια ενέργεια.
Συγκεκριμένα, ο Κλάιβ (Άντριεν Μπρόντι) και η Έλσα (Σάρα Πόλι)είναι νέοι, έξυπνοι και φιλόδοξοι. Το νέο είδος ζώου που δημιούργησαν τους έχει κάνει διάσημους στον επιστημονικό κόσμο. Χωρίς να έχουν την έγκριση της φαρμακευτικής εταιρίας που τους χρηματοδοτεί, προσθέτουν ανθρώπινο DNA στο υβρίδιο που δημιούργησαν, με το αποτέλεσμα να ξεπερνά κάθε φαντασία. Ένα θηλυκό υβρίδιο, ανθρώπου και ζώου, που θεωρούν πως αποτελεί το επόμενο βήμα στην εξέλιξη του ανθρώπινου γένους και που εμφανίζεται ως ο τέλειος οργανισμός. Τέλειος, μέχρι τη στιγμή που το πείραμά τους παρουσιάζει εμπλοκές, αποδεικνύει πως ποτέ ο άνθρωπος δεν θα μπορέσει να έχει υπό τον έλεγχό του τη φύση και μεταμορφώνεται σε απειλή…
Το έργο αποτελεί μία παραστατική εικόνα της διαμάχης ανάμεσα στην ανθρώπινη ματαιοδοξία και την ανθρώπινη ηθική. Ανάμεσα στη Φύση και την Επιστήμη. Εισάγει κατευθείαν το κοινό στην ουσία του θέματος και με τις γρήγορες σκηνές που εναλλάσσονται προχωρά με αρμονία την εξέλιξη της πλοκής του έργου. Κι αν κινείται στο πλαίσιο του δράματος, στα τελευταία λεπτά δεν μπορεί να αποφύγει τον πειρασμό και προσπερνά τα όρια του θρίλερ, γεγονός που σε αναγκάζει να χάσεις την συγκίνηση που αδιαμφισβήτητα σε κυριεύει καθ’ όλη τη διάρκεια. Βέβαια, η σκηνοθεσία είναι αρμονική και τα κύρια βασικά μηνύματα που θέλει να περάσει, έρχονται εύκολα να στολίσουν μία ιστορία επιστημονικής φαντασίας, κάτι μελλοντικό, κάτι που πολλοί φοβούνται ακόμα και να σκεφτούν ότι κάποια μέρα από σενάριο, ίσως μετατραπεί σε πράξη. Τώρα το αποτέλεσμα, κανείς δεν θέλει να φαντάζεται ποιο θα είναι…
*Η σκηνοθεσία ανήκει στον Βιτσέντζο Νάταλι, δημιουργό του “Paris, je t’ aime” (2006), αλλά και του προκλητικού θρίλερ “Cube” (1997).
Coming soon on dvd
By Antonio
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου