Μία ταινία που έχει όλα αυτά που περιμένει να δει το φιλοθεάμον κοινό. Ναι, δεν είναι το απαύγασμα της έβδομης τέχνης. Σύμφωνοι, δεν διεγείρει τους πιο κρυφούς φιλοσοφικούς προβληματισμούς. Και εντάξει, δεν είναι και ό, τι πιο πρωτότυπο έχουμε συναντήσει στη μεγάλη οθόνη, αλλά σίγουρα έχει αυτό το κάτι που έχει αναδείξει το συγκεκριμένο είδος ταινιών σ’ ένα από τα πιο αγαπημένα του κοινού…
Ένα είδος που περιγράφεται χαρακτηριστικά με τον όρο «αμερικάνικη περιπέτεια» και συνήθως αφηγείται την αναπάντεχη ιστορία ενός ή μερικών θαρραλέων ανδρών, κατά πάσα πιθανότητα πρώην πράκτορες του FBI, CIA και άλλα τέτοιων οργανισμών, πλάι στον οποίο (ή στους οποίους) διαπρέπει μία γυναικεία παρουσία, κοινώς η «όμορφη» του έργου. Αν ο θαρραλέος πρωταγωνιστής είναι ένας, τότε είναι προφανές ποιος στο φινάλε συνάπτει ερωτική σχέση με την όμορφη πρωταγωνίστρια. Αν πάλι είναι περισσότεροι, ένας εξ αυτών, ο πιο γενναίος αλλά και πιο ωραίος, είναι στην προκειμένη περίπτωση ο τυχερός. Επίσης, η ιστορία όλων αυτών των προσώπων που μόλις περιγράφηκε, πάντα κατά συνηθισμένα, ακολουθά της εξής δομή: η εμφάνιση μίας ξαφνικής αποστολής που απειλεί τη ζωή τους και οποία αποστολή φυσικά και φτάνει μέχρι τον ίδιο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (μιλάμε ΠΑΝΤΑ για τις ΗΠΑ, καθώς μόνο εκεί συμβαίνουν αυτά), θα τους αναγκάσει να επιστρατέψουν τις πολεμικές τους γνώσεις προκειμένου να σώσουν όχι μόνο τον εαυτό τους, αλλά την ίδια την ανθρωπότητα! Μια πράξη που μόνον αυτοί και κανένας άλλος μπορεί να φέρει εις επιτυχές πέρας. Στο μεσοδιάστημα εντωμεταξύ, οι απανωτές εκρήξεις, οι άπειρες σφαίρες, οι τρομερές ατάκες των πρωταγωνιστών ειδικά όταν κινδυνεύει άμεσα η ζωή τους, αλλά και η «αθανασία» με την οποία είναι προικισμένοι να ζουν είναι απλώς σκηνικά που για εκείνους, φαντάζουν όπως για εμάς μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ…
Κοινότυπο και πολυφορεμένο το συγκεκριμένο στυλ, δεν διαφωνώ. Αλλά γιατί αυτές οι ταινίες έχουν τόσο μεγάλη απήχηση στο κοινό; Πιστεύω ότι και γι’ αυτό υπάρχει εξήγηση. Γιατί περιγράφουν ιστορίες που όλοι θα θέλαμε να ζήσουμε, αλλά είναι σχεδόν αδύνατο αυτό να συμβεί στη δική μας καθημερινότητα. Ιστορίες που πραγματικά δεν συνάδουν με όρους όπως ρουτίνα ή βαρεμάρα και θέτουν τον ίδιο τον κίνδυνο για τη ζωή, ως το καλύτερο τρόπο για να φτάσει κανείς στο σημείο να κάνει πραγματικά απίστευτα κατορθώματα. Ανατρέπουν τη σταθερή ροή που ακολουθεί μία φυσιολογική ζωή και προκαλώντας συσπάσεις, σε αναγκάζουν να γίνεις μέρος της δράσης, αν θες είτε να επιβιώσεις, είτε να σώσεις αυτό που αγαπάς, είτε βέβαια, να γίνεις η «λύση» σ’ ένα μεγάλο πρόβλημα. Οι εικόνες των άτρωτων ηρώων, που δεν αισθάνονται την απειλή για τη ζωή τους να τους εμποδίζει σε όσα σχεδιάζουν, οι εικόνες πλοκής ερωτικών ειδυλλίων πάνω στην πιο κρίσιμη στιγμή της μάχης, αλλά πάνω απ’ όλα η υπέρμετρη αυτοθυσία που παρουσιάζουν οι «τύποι» που πρωταγωνιστούν σε ταινίες δράσης, είναι απλώς ό, τι θα θέλαμε να συμβεί και σε εμάς για να ταράξει τα νωχελικώς λιμνάζοντα νερά της ζωής μας. Η αίσθηση ότι, έστω για στιγμή, γίνεσαι ήρωας, βιώνοντας όλο το συναίσθημα του να αψηφάς τον κίνδυνο για να κάνεις αυτό που θεωρείς σωστό, η ώρα που τα επίπεδα αδρεναλίνης σου χτυπάνε «κόκκινο», είναι απωθημένο που έχει αναγάγει αυτός το είδος ταινιών να επιπλέει με περηφάνια στην ταραχώδη τρικυμία που λέγεται αλλιώς και σινεμά…
Στη δική μας περίπτωση η κεντρική ιδέα δεν έχει υποστεί και τρομερές αλλαγές. Πιο αναλυτικά, ο πράκτορας Φρανκ Μόουζες (Μπρους Γουίλις) έχει εγκαταλείψει την ενεργό δράση και ζει πλέον μια ήσυχη ζωή. Η ηρεμία του όμως γίνεται θρύψαλα όταν ανακαλύπτει πως τόσο εκείνος όσο και άλλοι παλιοί του συνάδελφοι έχουν γίνει στόχοι εκτελεστών. Έτσι, μια ομάδα από εν αποστρατεία πράκτορες αναγκάζονται να ξεσκουριάσουν τις μαχητικές τους ικανότητες και να βρουν ποιος τους θέλει νεκρούς. Η συνέχεια είναι εκρηκτική, καθώς το κυνηγητό εναντίον τους είναι αδυσώπητο, την ώρα που η υπόθεση τους αναγκάζει να χαθούν ακόμα πιο βαθιά στην… υπόθεση. Στο πλευρό τους Μπρους Γουίλις, οι Τζον Μάλκοβιτς, Μόργκαν Φρίμαν, Έλεν Μίρεν, Μαρί Λουίζ Πάρκερ και Καρλ Έρμπαν, οι οποίοι βάζουν με την ερμηνεία τους τη δική τους πινελιά ώστε η περιπέτεια να των πρωταγωνιστών αποκτήσει έναν κυριολεκτικά ξέφρενο ρυθμό, που έτσι κι αλλιώς συνθέτει η έξυπνη καθοδήγηση του Ρόμπερτ Σβέντκε.
Τι κρατάμε από όλο αυτό που είδαμε; Ότι η συγκεκριμένη ταινία έχει πιάσει αρκετά το νόημα του λόγου της ύπαρξής της. Δεν σε κάνει να βαριέσαι, οι ανατροπές είναι ιδανικές και αναζωογονούν τον ενδιαφέρον του κοινού, οι σκηνές δράσης είναι καλογυρισμένες και η αγωνία για να δεις τι θα γίνει στο τέλος -ή μάλλον πως θα γίνει το τέλος που ήδη φαντάζεσαι- διατηρείται αναλλοίωτη μέχρι ο τελευταίο λεπτό.
Εν τέλει, όσο κι αν η μοίρα αυτών των ταινιών είναι συνδεδεμένη με τον όρο γραφικότητα, η αλήθεια είναι πως τέτοιου είδους κλισέ αρέσουν. Κι όσο αν κάποιοι εξακολουθούν να τις αποκαλούν «αμερικανιές», αυτό που θα υπερισχύει στο φινάλε είναι πως η ατμόσφαιρα που δημιουργούν θα παραμένει πάντα ένα κρυφό όνειρο για τη φαντασία όλων μας…
View official trailer: http://www.imdb.com/video/imdb/vi2156856857/
On Cinemas
By Antonio
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου