Εκλογές: Ντέρμπι «αιωνίων» ή κακόγουστο αστείο;

Οι πρόσφατες εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης μόλις ολοκληρώθηκαν. Οι επιλογές του εκλογικού σώματος έδειξαν από τη μια πλευρά τη σαφή αποστροφή του προς την «σκουριασμένη» κομματική πραγματικότητα που επισκιάζει την πολιτική σκηνή της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια, και από την άλλη την προτίμησή του σε υποψήφιους που ναι μεν μπορεί να έτυχαν της στήριξης κάποιου από τα δύο μεγάλα κόμματα, αλλά στην ουσία δεν προέρχονταν ούτε είχαν καμία άμεση σχέση με αυτά.

Βέβαια, δεν γνωρίζω αν το κεντρικό μήνυμα των τελικών αποτελεσμάτων της εκλογικής διαδικασίας ήταν η παραπάνω αποστροφή και ταυτόχρονη αλλαγή στις προτιμήσεις και στα κριτήρια των ψηφοφόρων, ωστόσο εκείνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι αν η αποχή ήταν… κόμμα, δεν θα κέρδιζε απλώς την τοπική αυτοδιοίκηση σχεδόν σε κάθε περιφέρεια ή δήμο, αλλά ενδεχομένως θα σχημάτιζε και κυβέρνηση!

Και η αλήθεια είναι ότι τα δύο παραπάνω φαινόμενα, και ιδίως αυτό της αποχής, είναι λογικό επόμενο, αφού πέραν της συνολικής απαξίωσης ενός μεγάλου μέρους των πολιτών προς την κακοδιαχείριση και τα απανωτά σκάνδαλα των κομμάτων σε βάρος του δημόσιου βίου, αλλά και της ανυπαρξίας ηγετικών φυσιογνωμιών που θα εμπνεύσουν την απονευρωμένη πολιτική διάθεση του εκλογικού σώματος, όλη η κομματική δραστηριότητα πριν και μετά τις εκλογές μοιάζει να έχει προσπεράσει τα όρια του γελοίου.

Και αυτό είναι ακόμα πιο παράξενο, αν σκεφτεί κανείς ότι οι πολιτικοί εμφανίζονται τελείως ανίκανοι να αντιληφθούν τον παλμό του λαού, που μοιάζει, πλην των δεδομένων εξαιρέσεων, να έχει μπουχτίσει από όλη αυτή τη φαρσοκωμωδία που ζει η χώρα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, αλλά και τις πρώτες στιγμές αμέσως μετά την ολοκλήρωσή της. Μία παρωδία που αποπνέει περισσότερο το κλίμα που επικρατεί γύρω από μια σημαντική ποδοσφαιρική αναμέτρηση, παρά μια ώριμη διαδικασία ανάδειξης των καλύτερων και ικανότερων για τις θέσεις της αυτοδιοίκησης. Ένα κλίμα πόλωσης κυρίως στα δύο μεγάλα κόμματα που βασίζεται στον γνωστό «ξύλινο» πολιτικό λόγο που μόνο σκοπό έχει να φανατίσει, να δημιουργήσει εντυπώσεις, αλλά και μια ατμόσφαιρα αντιπαλότητας  που με το μόνο που δεν συνάδει είναι οι δημοκρατικές αρχές που, θεωρητικά, υπερασπίζεται το πολίτευμά μας για τη λήψη αποφάσεων και διοίκησης.

Η ατμόσφαιρα που αναδύεται όλες αυτές τις μέρες δεν απέχει πολύ από αυτό που συμβαίνει λίγο πριν αλλά και ακριβώς την επόμενη μέρα από ένα ντέρμπι του Ελληνικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, όπως είναι το Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Η νίκη του ενός κόμματος επί του άλλου ορίζεται ως μία επιτυχία, ως ένας θρίαμβος που κρίνεται άξιος τρελών πανηγυρισμών και ξέφρενου εορτασμού, ενώ επίσης το πικάρισμα της αντίπαλης κομματικής παράταξης που υπέστη την ήττα κρίνεται επιτακτικό, έτσι για να μην ξεχνάμε και τις παραδόσεις. Την ίδια ώρα, οι ηττημένοι μιλούν για μια μέτρια εμφάνιση που πραγματοποίησαν, υπόσχονται ότι θα δουλέψουν σκληρά έτσι ώστε να επανέλθουν δριμύτεροι στις επόμενες εκλογικές διαδικασίες, και φυσικά προχωρούν στον καθιερωμένο απολογισμό που οδήγησε σε αυτό το απογοητευτικό αποτέλεσμα. Κοντά σ’ όλον αυτόν τον συρφετό και οι αντίστοιχοι οπαδοί των κομματικών παρατάξεων, με τους μεν των νικητών να ζητωκραυγάζουν για το νικηφόρο αποτέλεσμα που κατατρόπωσε τον αντίπαλό τους και τους δε των ηττημένων να χολόσκανε πως κι έχασαν την αναμέτρηση μέσα από τα χέρια τους…

Όροι που, προσωπικά, θεωρώ ότι δεν έχουν καμία σχέση με τις αρχές ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, ή που δεν βρίσκω λόγο να υπάρχουν κατ’ αυτόν τον τρόπο, αφού από τη μία ο νικητής δεν παίρνει κάποιο τρόπαιο, αλλά ένα σωρό ευθύνες και ο ηττημένος, υπό την κυριολεκτική έννοια, δεν υφίσταται, αφού στην ουσία δεν έχει χάσει αλλά αντίθετα έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη ενός μεγάλου μέρους των πολιτών για τις προτάσεις που ανακοίνωσε ότι επιθυμεί να πραγματοποιήσει. Ουσιαστικά και οι δύο έβαλαν υποψηφιότητα και πρότειναν τις ιδέες τους με κοινό σκοπό το καλό της όλων. Το καλό του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου. Αν τώρα από το αποτέλεσμα της διακυβέρνησης μιας κομματικής παράταξης, ανεξαρτήτου ιδεολογικοπολιτικού χρώματος, το κοινωνικό σύνολο, δηλαδή ο λαός ευημερεί, η κομματική παράταξη  της αντιπολίτευσης δεν έχει λόγο να στεναχωριέται,να δυσφορεί, να αισθάνεται δεύτερη, ή "ηττημένη". Ίσα ίσα που ο ρόλος της αντιπολίτευσης αναδεικνύεται σε ζωτικής σημασίας για την ορθή λειτουργία της κοινωνίας. Η συνεργασία άλλωστε αμφότερων και όχι μόνο θαρρώ πως είναι μια βασική αρχή της Δημοκρατίας.

Εν τέλει, η αληθινή σημασία της νίκης και της ήττας πιστεύω ότι ισχύει μόνο όταν τις αντιλαμβανόμαστε με τη ουσιαστικότερη σημασία τους. Όταν η «νίκη» προβάλει ως η επιτυχημένη διαχείριση και τα αποτελέσματα αυτής πάνω στην κοινωνική ζωή σε βάθος χρόνου και η «ήττα» ως η αποτυχία της ευημερίας του κοινωνικού συνόλου. Αυτός είναι εξάλλου, σε θεωρητικό επίπεδο, ο κοινός στόχος όλων των κομματικών παρατάξεων. Ο λόγος ο οποίος τους αναγκάζει να πολιτευτούν, να ζητήσουν από το εκλογικό σώμα την εμπιστοσύνη του, να θέσουν τον εαυτό τους και τις προτάσεις τους σε διαδικασία κρίσης. Με λίγα λόγια, να αναλάβουν την ευθύνη να λειτουργήσουν ως ρυθμιστές του καλού όλης της κοινωνίας.

Αντ' αυτών, στη δική μας περίπτωση, το ζητούμενο φαίνεται να είναι η επιτυχία της παράταξης. Αυτήν που αρχίζει και τελειώνει με ένα νικηφόρο αποτέλεσμα στις εκλογές. Αυτήν που ικανοποιεί αποκλειστικά τους οπαδούς του νικητήριου κόμματος και στέλνει στο περιθώριο τους υποστηρικτές του αντίπαλου. Μόνο που οι πολίτες και το καλό της κοινωνίας δεν κρίνεται από το χρώμα που ψηφίζει, αλλά από την ισότητα που μπορεί να δομεί τις μεταξύ του σχέσεις.

Για επίλογο, ομολογώ ότι ίσως προβληματιζόμουν τι να επιλέξω. Ωστόσο η δήλωση βουλευτή και πρώην υπουργού της απελθούσας κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας σε χθεσινή πρωινή εκπομπή στην κρατική τηλεόραση, ήρθε, αφενός για να με βγάλει από τη δύσκολη θέση, αφετέρου για να αποδώσει παραστατικά την αντίληψη που έχουν οι ίδιοι οι πολιτικοί για τις δημοκρατικές αρχές. Σε ερώτηση λοιπόν, για το που οφείλει ο ίδιος και το κόμμα του το γεγονός ότι ύστερα από τόσα χρόνια έχασε τη δημαρχία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, απάντησε αυτολεξεί: «Δεν γίνεται να παίρνει πάντα ο Ολυμπιακός το πρωτάθλημα. Υπάρχουν και τα διαλείμματα του Παναθηναϊκού». Και προσθέτω εγώ, εντάξει έκανε χιούμορ, ποιος όμως από όλους εμάς δεν πιστεύει ότι όντως έτσι είναι η πραγματικότητα και στην πολιτική σκηνή της χώρας;

By Antonio