Τα ονόματα... δεν φέρνουν την "άνοιξη"

Η νέα ταινία του Αντόν Κορμπίν The American, η αλήθεια είναι ότι συγκριτικά με το Control του 2007 απέχει αρκετά από το...να μας εντυπωσιάσει. Παρά τη φιλότιμη προσπάθεια που καταβάλει να μας εντάξει μέσα στην ατμόσφαιρα που επικρατεί από το πρώτο λεπτό της ταινίας, το αποτέλεσμα είναι η ίδια ακριβώς διάθεση που μας άφησε στο τέλος: ότι τα μεγάλα ονόματα, δεν κάνουν και μεγάλες τις ταινίες.

Στη δική μας περίπτωση το «όνομα» είναι αδιαμφισβήτητα ο Τζορτζ Κλούνεϊ, ο οποίος μετά τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ως απόστρατος μιας ειδικής μονάδας του Αμερικάνικου στρατού στην περσινή ανατρεπτική, βαθυστόχαστη και εξ ολοκλήρου αντιπολεμική κωμωδία του Γκραντ Χέσλοφ, «Οι άνδρες που κοιτούν επίμονα τις κατσίκες» («The men who stare at goats»), επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη, αυτή τη φορά για να ενσαρκώσει το πρότυπο του σκληρού και μοναχικού πληρωμένου δολοφόνου. Ενός τύπου,που αναγκασμένος να ζει μακριά από φιλίες και σοβαρές ερωτικές σχέσεις, κερδίζει τα προς το ζην,εκτελώντας μια ευρεία γκάμα από παράνομες δουλειές, με κύρια από αυτές το να εκτελεί θανάσιμα συγκεκριμένους ανθρώπινους στόχους, έναντι βέβαια αδράς αμοιβής.  Εντάξει, ίσως κάποιοι να θεωρούν ότι το εν λόγω προφίλ ταιριάζει στην εικόνα ενός άνδρα όπως ο Κλούνεϊ, που πάνω του αντικατοπτρίζεται δια μέσω Χόλυγουντ, το πρότυπο του ώριμου γκριζομάλλη, που όμως παραμένει γυμνασμένος, και φυσικά έχει «τύπο», στυλ, μπρουτάλ διάθεση, μιλάει λίγο και βεβαίως επαγγέλλεται είτε τον δολοφόνο επί πληρωμή, είτε τον παράνομο τζογαδόρο, είτε γενικώς κάθε τι που δεν κάνει ο μέσος σύγχρονος άνδρας της ηλικίας του.

Όμως η αλήθεια λέει ότι ο Κλούνεϊ είναι πολύ καλύτερος όταν ρισκάρει να πάει κόντρα στη φήμη που ακολουθεί το όνομά του,και μπαίνει στα παπούτσια ρόλων που είναι τελείως κόντρα με αυτό που τόσο επίμονα θέλουν να μας πείσουν ότι είναι. Κι ας επικρατεί κατά γενική ομολογία, και εν αντιθέσει όσων αναφέρω, ότι το The American αποτελεί ίσως την καλύτερη ερμηνεία του Κλούνεϊ στην καριέρα του.   

Στο δια ταύτα, ο Τζακ -ή και Έντουαρτ- (Τζορτζ Κλούνεϊ) είναι όπως είπαμε ένας επαγγελματίας εκτελεστής. Μία αναποδιά κατά τη διάρκεια μιας αποστολής του στη Σουηδία θα τον αναγκάσει να μετακομίσει στην Ιταλία, όπου και αναλαμβάνει μία τελευταία αποστολή. Αυτή τη φορά όμως υπάρχει μία σημαντική διαφορά: Ο Τζακ καλείται να ξεφύγει και να παραμείνει ζωντανός από τους… δολοφόνους που έχουν αναλάβει να τον βγάλουν από τη μέση. Την ίδια ώρα, η γνωριμία του και η σχέση που αναπτύσσει με τον ιερέα Μπενεδέτο (Πάολο Μπονασέλι) αλλά και με την ιερόδουλη Κλάρα, τον αναγκάζουν να δει μία εντελώς διαφορετική πτυχή στη ζωή του, την οποία σκοπίμως αγνοούσε στο βωμό του μοναχικού δρόμου που είχε επιλέξει…

Η ταινία κινείται μεταξύ των ορίων του θρίλερ και του δράματος. Για την ακρίβεια,ξεδιπλώνει μία πλοκή που αντιστοιχεί στο πρώτο, αλλά μέσω αυτής επιδιώκει το δεύτερο. Από το πρώτο λεπτό δίνει την εντύπωση ότι η κατάσταση είναι εξαιρετικά έκρυθμη και ότι από στιγμή σε στιγμή αναπόφευκτα θα ξεσπάσει μία καταιγιστική χειμαρρώδης οργή. Η αίσθηση μιας παρουσίας που κινείται υποχθόνια, παρακολουθεί τον πρωταγωνιστή και περιμένει απλώς την κατάλληλη ευκαιρία για να προχωρήσει στο «χτύπημά» της -ένα «χτύπημα» που ωστόσο δεν έρχεται ποτέ- συνδυάζεται με τη σχεδόν μόνιμα ζωγραφισμένη θλίψη στο πρόσωπο του Τζορτζ Κλούνεϊ. Μία θλίψη που πηγάζει από την εσωτερική ανάγκη του πρωταγωνιστή να εγκαταλείψει μια για πάντα τη μοναχική ζωή που ακολουθεί ανάμεσα σε φόνους, μακριά από τη συναισθηματική πλήρωση που χρειάζεται κάθε άνθρωπος για να ζήσει, αποκομμένος από φίλους, ανήμπορος να απολαύσει τον έρωτα μιας γυναίκας όπως και ο πιο απλός καθημερινός άνθρωπος και να αφοσιωθεί σε ένα περισσότερο ειρηνικό μέλλον που οραματίζεται ο ίδιος για τον εαυτό του. Μία προσπάθεια να βρει επιτέλους την δική του «Γη της Επαγγελίας», να βιώσει μια προσωπική κάθαρση από όλα αυτά που βαραίνουν ως αλυσίδες βαρυποινίτη τη ζωή του.

Μεγάλο ατού της ταινίας η επιβλητική παρουσία των δύο γυναικών πρωταγωνιστριών, της Θέκλα Ρόιτεν (Ματθίλδη) και Βιολάντε Πλασίντο (Κλάρα), οι οποίες με το προσωπικό τους ιδιαίτερο στυλ και την αρχοντική  γοητεία που εκπέμπουν, παίζουν η καθεμιά με τον δικό της τρόπο το μυστηριώδες παιχνίδι του αισθησιασμού με την κινηματογραφική κάμερα και πλαισιώνουν με επιτυχία την κεντρική παρουσία του Τζορτζ Κλούνεϊ, η οποία εν τέλει περνά πολύ αδιάφορα από τα μάτια μας, αλλά κυρίως από την ψυχή μας... 


Η ταινία βασίζεται στην νουβέλα του Martin Booth "A Very Private Gentleman"

Προβάλλεται στους κινηματογράφους…

View official trailer: http://www.youtube.com/watch?v=4ywmoXZwkA0

By Antonio