Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις,που περιπλέκεται μια οικογενειακή υπόθεση,στην περίπτωσή μας, η υιοθεσία ενός από τα δύο παιδιά μιας μητέρας από τη θεία του,και οι συνέπειες λόγω της διαφορετικής πορείας που ακολούθησαν τα δύο αδέρφια σε όλα τα επίπεδα,με μεγάλης κλίμακας διαδηλώσεις που συγκλόνισαν τη χώρα τα τελευταία χρόνια και την καθοδηγημένη από την κεντρική κυβέρνηση,έκθεσή τους από τα κρατικά κανάλια.
Σαν να'θελε ο δημιουργός της να εκφράσει την αποστροφή του για τα όσα παράξενα έχουμε συνηθίσει να συμβαίνουν στην Ελλάδα χρόνια τώρα,σε επίπεδο πολιτικών επιλογών και διαφθοράς της εξουσίας,κι αντί να επιλέξει να τα πει ευθέως,σκέφτηκε να πλάσει μια ιστορία που εν τέλει αγγίζει τον θεατή πολύ λιγότερο από ότι θα φανταζόταν,διαβάζοντας την περίληψη του έργου πριν την προβολή.Ήταν σπουδαίο,από πλευράς έμπνευσης,ότι ενώ αρχικά δίνεται η εντύπωση ότι ο δημιουργός έχει βάλει πολλά περιττά στοιχεία στο σενάριο του και η πλοκή της ιστορίας της υιοθεσίας προχωράει με πολύ αργούς ρυθμούς,τελικά αυτό που αντιλαμβάνεται κανείς όσο η ταινία εξελίσσεται,είναι ότι μάλλον η ιστορία της υιοθεσίας είναι το περιττό σ'αυτό που ο θεατής παρακολουθεί.Για μένα τουλάχιστον,η "γροθιά"δεν είναι οι χαρακτήρες που εμπλέκονται στην υιοθεσία των παιδιών,αλλά η επίθεση του δημιουργού στην ελληνική πραγματικότητα.
Κι για όλα αυτά πείθεται κανείς,ακούγοντας και μερικούς από τους στίχους του "Ύμνου προς την Ελευθερία"του Σολωμού,που απαγγέλονται από μια δασκάλα προς τους μαθητές της,σε διάφορα σημεία του έργου,και αναλύονται στους ίδιους σαν να μη μιλάει η δασκάλα σε όλους εμάς,κι αποδεικνύουν τη διαχρονικότητα της φύσης των ελληνικών προβλημάτων αλλά και των χαρισμάτων των Ελλήνων.Και εξηγούν,ταυτόχρονα,την έννοια του αγαθού της προσωπικής και εθνικής ελευθερίας,που τόσο πολύ έχει απειληθεί σε όλες τις περιόδους.
Χμ,τελικά μάλλον άξιζε...:)
by Nikolina
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου