Αγαπητέ Αλέξανδρε...

"Αγαπητέ Αλέξανδρε,


Από τη θέση που είμαι,οφείλω να σ'ευχαριστήσω γιατί το δικαίωμα μου να εκφράζω την άποψή μου εδώ και να λέω ακριβώς αυτό που σκέφτομαι και νιώθω τώρα,το χρωστώ και σε σένα.Με την εμβληματική προσωπικότητα σου,είμαι σίγουρη ότι κατάφερες να γίνεις σύμβολο των νέων της γενιάς σου,αλλά και να δώσεις θάρρος στους περισσότερους από τους μεγαλύτερους που ήταν αναγκασμένοι να υποστούν την περίοδο 1967-1974 ένα ανελεύθερο καθεστώς,μη δημοκρατικά εκλεγμένο,που καταπίεζε ανθρώπινα δικαιώματα και δημιουργούσε αίσθημα τρομοκρατίας στους Έλληνες πολίτες.Είναι ηρωικό από μέρους σου,όντας μόλις 25 ετών,να βρίσκεις τη δύναμη και τα μέσα για να επιχειρήσεις να ανατρέψεις μια δικτατορία που είχε βαθιές ρίζες,υποστήριξη από εξωτερικούς παράγοντες,κι ένα δίκτυο επιρροής κι ελέγχου που απλωνόταν σε όλη τη χώρα.Δε θεωρώ,ότι η σύγχρονη Ιστορία θα είχε την ίδια εξέλιξη χωρίς τη δική σου συμβολή,και σίγουρα η απόπειρα δολοφονίας ενάντια στον πραξικοπηματία Παπαδόπουλο,την οποία διετέλεσες,ήταν γερός κλυδωνισμός στα σαθρά θεμέλια της Χούντας των Συνταγματαρχών,και παράδειγμα για όσα ακολούθησαν πέντε χρόνια μετά πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου.Για μένα,είσαι ένα εξαιρετικό παράδειγμα νέου ανθρώπου,που στην εποχή σου,δεν το έβαλες κάτω,αντιστάθηκες σε ότιδήποτε καταπατούσε την ελεύθερη κι ανεξάρτητη βούληση σου,και διεκδίκησες για τον εαυτό σου και για όλους μας,ένα κομμάτι από αυτό που,εντελώς ανόητα,θεωρούμε δεδομένο σήμερα."


Με την ευκαιρία της επετείου του Πολυτεχνείου,θεώρησα απαραίτητο να κάνω μία αναφορά,στον Αλέξανδρο Παναγούλη,κύριο εμπνευστή της απόπειρας δολοφονίας του πραξικοπηματία Παπαδόπουλου τον Αύγουστο του 1968.


Ο Αλ. Παναγούλης εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στις κεντρώες πολιτικές δυνάμεις του τόπου: στην Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.) του Παπανδρέου.συγκεκριμένα,στην οργάνωση της νεολαίας του κόμματος.Η αντιδικτατορική του δράση,ξεκινά όταν λιποτακτεί από το δικτατορικό στράτευμα  και ιδρύει την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Στη συνέχεια αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης. Έρχεται σε επαφή με τους πολιτικούς άνδρες του τόπου, όπως ο Υπουργός Εσωτερικών Πολύκαρπος Γιωρκατζής, με σκοπό να τους ζητήσει να συνδράμουν στην αντίσταση,οι οποίοι και το κάνουν(Ο Γιωρκατζής δέχεται να του στείλει με διπλωματικό σάκο που δεν περνά από έλεγχο εκρηκτικές ύλες).Επανέρχεται στην Ελλάδα και μαζί με στενούς του συνεργάτες σχεδιάζει την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου την 13η Αυγούστου 1968 κοντά στη Βάρκιζα. Αποτυγχάνει και συλλαμβάνεται. Στο σημείο αυτό λέει:Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο..

Μετά από μερόνυχτα συνεχούς βασανισμού, οδηγείται σε κώμα στο νοσοκομείο και κατόπιν δικάζεται από το Στρατοδικείο στις και καταδικάζεται σε μια δίκη-παρωδία δις εις θάνατον, στις 17 Νοεμβρίου 1968. Μεταφέρεται στην Αίγινα για την εκτέλεση η οποία όμως ματαιώθηκε χάρη στις πιέσεις της διεθνούς κοινότητας και ανθρώπων του πολιτισμού παγκοσμίως,όπως ο Πικάσο κ.α.. Στη συνέχεια μεταφέρεται στις Στρατιωτικές Φυλακές της Αίγινας, όπου και του επιβλήθηκε η "ποινή του εντοιχισμού" όπως λέει ο ίδιος. Δραπετεύει,συλλαμβάνεται εκ νέου και οδηγείται σε απομόνωση σε ένα κελί ειδικά σχεδιασμένο για εκείνον σαν αντίγραφο τάφου..Εκεί τον περιμένει η απομόνωση σε κελί που το έφτιαξαν ειδικά για τον Παναγούλη και ήταν σαν αντίγραφο τάφου.


Τον Αύγουστο του 1973- μετά από τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια φυλάκισης – απελευθερώθηκε βάση της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατούμενους.

Στη μεταπολίτευση ο Αλέξανδρος Παναγούλης εκλέγεται βουλευτήςαπό την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, καθώς αρνείται να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ. Επιδιώκει την απομόνωση των πολιτικών που συνεργάστηκαν με το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας και εξαπολύει σωρεία καταγγελιών. Λίγο μετά την εκλογή του έρχεται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος του γιατί είχε συγκεντρώσει στοιχεία για τη συνεργασία του Δημήτρη Τσάτσου με το χουντικό καθεστώς, με συνέπεια να αρνηθεί να συνυπάρξει με τον "προδότη" στο ίδιο κόμμα και παραιτείται. Παρέμεινε όμως στη Βουλή των Ελλήνων ως ανεξάρτητος βουλευτής. Επιμένει στις καταγγελίες του και έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελο Αβέρωφ και τον Δημήτρη Τσάτσο και δέχεται πολιτικές πιέσεις αλλά και απειλές για τη ζωή του.

Σκοτώνεται σε ηλικία 38 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας. Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του. Δεν έχει παρουσιαστεί ωστόσο μέχρι σήμερα κανένα τεκμήριο για όλες αυτές τις εικασίες.


Κάποια από τα ποιήματα που έγραψε κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του,είναι:


=Ζωντάνεψα τους τοίχους
φωνή τους έδωσα
πιο φιλική να γίνουν συντροφιά
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν
να μάθουνε πού βρήκα τη μπογιά

Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν
κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού
Όμως μπογιά δε βρήκαν

Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν
-Μην κλαις για μένα,
ας ξέρεις πως πεθαίνω,
να με βοηθήσεις δεν μπορείς.
Μα δες εκείνο το λουλούδι,
για κείνο..μαραίνεται σου λέω.
Να το ποτίσεις.

Σ.Φ.Μ. - Απομόνωση - Ιούνιος 1971. Μετά από μιά απόπειρα απόδρασης που έκανα στις 2 Ιουνίου.
Μου είχανε αφαιρέσει τα πάντα. Δεν είχα ούτε μολύβι, ούτε λίγο χαρτί. Ούτε ένα βιβλίο ή μιά εφημερίδα.
Η απομόνωση γινότανε σκληρότερη. Με αίμα ζωγράφιζα στους τοίχους του τάφου μου την αηδία μου για τη Χούντα, την οργή μου και την απόφαση για συνέχιση του αγώνα. Αυτές οι γραμμένες με αίμα λέξεις, ήταν πραγματικά ζωγραφιές που ''ομόρφαιναν'' το κελί μου. Ήταν μιά συντροφιά που όταν την σκότωναν εγώ την ανάσταινα με καινούργιο αίμα. Αυτούς τους στίχους τους πρωτόγραψα με αίμα εκείνες τις μέρες, πάνω σ' ένα πακέττο τσιγάρων. Αλέκος Παναγούλης




by nikolina