Ο Ροσσίνι του Κουρέα της Σεβίλλης

Σήμερα συμπληρώνεται ακόμα ένας χρόνος από το θάνατο του Τζοακίνο Ροσίνι,του σημαντικότερου ίσως συνθέτη της ιταλικής σχολής της όπερας. Γιος κορνετίστα και τρομπετίστα, ο Τζοακίνο Ροσίνι γεννήθηκε στην ιταλική λουτρόπολη Πέζαρο το 1792 Ο ίδιος,αρχικά δούλεψε σε αλλαντοπωλείο και έπειτα σε σιδηρουργείο. Γρήγορα όμως έδειξε σημεία της μουσικής του κλίσης, γι` αυτό άρχισε να παίρνει μαθήματα πιάνου

Στα 15 του χρόνια γράφτηκε στο Μουσικό Λύκειο της Μπολόνια, στην τάξη της σύνθεσης. Εκεί ενθουσιάστηκε με τους Γερμανούς συνθέτες και διασκέδαζε ανασχηματίζοντας τις παρτισιόν των κουαρτέτων του Χάιδν και του Μότσαρτ.

Όταν αντιμετώπισε πιεστικά προβλήματα διαβίωσης,στράφηκε προς το θέατρο. Την πρώτη του επιτυχία τη σημείωσε με το έργο του "L` Ιgnannο Felice" (1811). Ήταν μια φάρσα γεμάτη ζωή. Ακολούθησαν ο "Τancrede" και "Η Ιταλίδα στο Αλγέρι" (1813) κ.ά., που επικύρωσαν τη φήμη του. Ένας διευθυντής θεάτρου της Νάπολης τον προσέλαβε με μισθό 15.000 φράγκα, για να του γράφει δύο όπερες το χρόνο.

Το ύφος του γίνεται από εδώ και πέρα πιο ανδρικό, ενεργητικό και πιο εύγλωττο. "Η Ελισάβετ, η βασίλισσα της Αγγλίας" είναι ο νέος θρίαμβός του. Αμέσως μετά ανέβασε στη Ρώμη τον "Κουρέα της Σεβίλης" (1816). Η παρτισιόν αυτή η τόσο δροσερή, η τόσο πεταχτή, η τόσο ζωντανή, που γράφτηκε σε 13 ημέρες, υπήρξε το αριστούργημα του Ροσίνι και του ιταλικού κωμικού μελοδράματος. Τον ίδιο χρόνο έδωσε τον "Οθέλλο" στη Βενετία. Η καλύτερη σελίδα του έργου του αυτού ήταν η περίφημη ρομάνς της "Ιτιάς". Το 1818 σύνθεσε το "Μωυσή στην Αίγυπτο", του οποίου περίφημη είναι η προσευχή, το 1823 τη "Σεμίραμη" κ.ά. Μία περιοδεία του για συναυλίες στην Αγγλία του απέδωσε 175.000 φράγκα.

Μετά από την οικονομική αυτή επιτυχία έφυγε για τη Γαλλία. Στην αρχή διορίστηκε διευθυντής του ιταλικού θεάτρου του Παρισιού για 18 μήνες, έπειτα επιθεωρητής του τραγουδιού στη Γαλλία και συνθέτης του βασιλιά. Η "Πολιορκία της Κορίνθου" (1826) αποτέλεσε κολοσσιαία επιτυχία. Ο "Μωυσής" προξένησε ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση. Το έργο όμως που τον  καθιέρωσε οριστικά στηΓαλλία ήταν ο "Γουλιέλμος Τέλλος" (1829), αν και απέχει πολύ από την τελειότητα του "Κουρέα της Σεβίλης". Μετά το "Γουλιέλμο Τέλλο" ο Ρ. άφησε το θέατρο σε ηλικία 37 χρόνων. Επέστρεψε και πάλι στην Ιταλία, αλλά πολύ γρήγορα επέστρεψε για να εγκατασταθεί στο Παρίσι. Από το 1829 μέχρι το θάνατό του το 1868, επί 40 χρόνια, δεν έγραψε τίποτε άλλο αξιόλογο παρά μόνο τα Stabat mater (1832-1842). Από το τεράστιο έργο του ο ίδιος ο Ρ. ξεχωρίζει με καταπληκτική φαεινότητα: την 3η πράξη του "Οθέλου", τη 2η πράξη του "Γουλιέλμου Τέλλου" και τον "Κουρέα της Σεβίλης".

Υπήρξε δεινός μπον βιβέρ, γεγονός που του «κληροδότησε» διάφορα προβλήματα υγείας, τα οποία και τον ώθησαν σε πρόωρη «συνταξιοδότηση» στην ηλικία των 37 ετών. Πέθανε το 1868 στο Παρίσι, κηδεύτηκε στο περίφημο νεκροταφείο του Pere Lachaise, αλλά λίγα χρόνια αργότερα η σορός του μεταφέρθηκε στη Φλωρεντία, όπου ξανακηδεύτηκε ενώπιον 6.000 θαυμαστών του.

Εντυπώσεις για το έργο του
-Η εισαγωγική άρια της όπερας «Τανκρέντι» (1813), το «Di tanti palpiti» («Με τόσους χτύπους της καρδιάς»), είχε τόσο μεγάλη απήχηση που λέγεται πως τραγουδιόταν τόσο από τους γονδολιέρηδες της Βενετίας όσο και από τους άρχοντες της πόλης. Πενήντα χρόνια αργότερα, βέβαια, ο Βάγκνερ την παρώδησε στους «Αρχιτραγουδιστές της Νυρεμβέργης».
-Η παράσταση του «Κουρέα της Σεβίλης» του 1974, στη σκηνοθεσία της Ρουθ Μπερκχάους, στο Μόναχο, θεωρείται από τις πιο αμφιλεγόμενες στην ιστορία της όπερας. Τα σκηνικά, με τον υπερμεγέθη γυναικείο κορμό, σόκαραν τα χρηστά ήθη των Γερμανών. ειδικά η σκηνή στην οποία ο Αλμαβίβα σκαρφαλώνει πάνω του τραγουδώντας τη σερενάτα του κι αίφνης η καρδιά του κορμού ανοίγει για να εμφανιστεί η Ροζίνα.

Έργα του Rossini,παίζονται συχνά στην Ελλάδα ενώ η εκδοχή του"Κουρέα της Σεβίλλης"για παιδιά,παίζεται κάθε Κυριακή στο θέατρο Εγνατία.

by sunshine